Η θάλασσα που μας έτρεφε, πότε-πότε μας χάριζε παράξενα δώρα. Πολλά πρωινά, συνήθως μετά από μια νύχτα καταιγίδας, όταν τα κύματα φούσκωναν και έσκαγαν πάνω στους βράχους σαν εξαγριωμένα θηρία, βρίσκαμε μυστήρια αντικείμενα στην αμμουδιά…
”Προερχόταν από μια μακριά, καθαρόαιμη βασιλική οικογένεια. «Μια γενιά μαγισσών και βασιλιάδων», όπως συνήθιζε να λέει η μητέρα της. Μια υπέροχη τριανταφυλλιά, που ήταν θαλερή, μια φορά και ένα καιρό. Τώρα, το μόνο που απέμενε από εκείνη την τριανταφυλλιά, ήταν μονάχα η ίδια: Ένα μικρό, μαραμένο ρόδο, μισό ζωντανό, μισό πεθαμένο. Και όλα τα υπόλοιπα ήταν απλά αγκάθια.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 3
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
