“Τα μαλλιά μου είναι κόκκινα. Ρουμπίνια από αίμα, γλυκό κρασί. Τα χείλη μου κεράσια. Ροδαλά και απαλά, σαν πέταλα. Στην κορυφή του κεφαλιού μου απλώνονται αγκάθια σαν στεφάνι. Είναι το στέμμα μου, η επέκταση του νου μου. Όπως κατάλαβες είμαι βασίλισσα εδώ.”
“Το παγωμένο νερό διαπέρασε το μάλλινο πανωφόρι και βρέχοντας το βαμβακερό πουκάμισο, το κόλλησε στο κορμί του. Στην αιφνίδια ψυχρολουσία, ο Τζάκο τινάχτηκε πίσω, χτυπώντας την πλάτη στην τραχιά επιφάνεια ενός τοίχου”.
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
