“Ηλιαχτίδες πλημμύρισαν το δωμάτιο κι ένιωσε να πνίγεται ξανά στο γκρίζο της νοσταλγίας.
Μπροστά του, μια ολοκληρωμένη ιστορία, ένα άδειο πιάνο κι η ανάμνηση μιας ξεχασμένης αγάπης χαραγμένη στην αγαλήνευτη ψυχή του.”
“Η εικόνα της καταστροφής ήταν αδιαμφισβήτητη. Όλα θα κατέληγαν πάλι στο νερό. Η ζωή και ο θάνατος. Νερό παντού… Γεννιόμαστε στο νερό και τώρα έρχεται ένας υδάτινος θάνατος να μας περιβάλει, χωρίς τη ζεστή θαλπωρή της μήτρας…”
Ένα weird διήγημα από τη Χαρά Κωστοπούλου.
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
