”Σηκώθηκα όρθιος κι ανέβηκα πάνω στη σκηνή, με όλη την επιβλητικότητα που έχει κάποιος όταν νομίζει πως είναι πασίγνωστος ντετέκτιβ ενώ κανείς μέσα στην αίθουσα δε τον έχει ακουστά. Ο Κάσιμιρ άπλωσε την τράπουλα μπροστά μου κι έκανε νόημα να διαλέξω ένα φύλλο, όπως κι έκανα. Ίσα που πρόλαβα να δω τον Άσσο Κούπα που απεικονιζόταν στην κάρτα, όταν ακούστηκε ο πυροβολισμός κι είδα τον Απίθανο Κάσιμιρ να πέφτει μπροστά στα πόδια μου μέσα σε μια λίμνη από αίμα.”
”’Τότε ήταν που με βρήκε ένα ξωτικό, όμορφο με χρυσά μακριά μαλλιά, πράσινα μάτια σαν σμαράγδια και μυτερά αυτιά. Με είδε ταλαιπωρημένο όπως ήμουν και δεν με φοβήθηκε, παρόλο που η μορφή μου δεν είχε λογική. Μια μαύρη μάζα γεμάτη με φωτεινούς αστερισμούς μέσα της, ένα συσσωρευμένο σύμπαν. Αν το σύμπαν ήταν μια σφαίρα, τότε αυτή θα ήμουν εγώ. Με πήρε στα χέρια του και τότε ήταν που πήρα την πρώτη μου μορφή. Τη μορφή ενός μωρού. Αγγίζοντάς το δέρμα του έγινε και κομμάτι δικό μου. Απέκτησα σκιστά, μαύρα μάτια και μυτερά αυτιά.”
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
