“Οι αρθρωτοί βραχίονες του ρομπότ αναδιπλώθηκαν στο εσωτερικό του και εκείνο αποχώρησε από την αίθουσα αθόρυβα, γλιστρώντας απαλά πάνω σ’ ελαστικούς τροχούς. Μαζευτήκαμε γύρω από τη μονάδα. Τα λευκά φώτα της οροφής τη γέμιζαν μ’ ένα διάχυτο φως που καταργούσε τις σκιές και αποκάλυπτε κάθε λεπτομέρεια του πλάσματος που βρισκόταν στο εσωτερικό της.
Και τι πλάσμα ήταν αυτό! Στα μάτια μου αξιοθαύμαστο αλλά στο βλέμμα κάθε άλλου πολίτη της πόλης αποκρουστικό, ακόμα και τρομακτικό. Κι όμως, γενετικά τουλάχιστον ήταν άνθρωπος ή μάλλον, μια διαφοροποιημένη εκδοχή ανθρώπου…”
H ανθρωπότητα είχε βρεθεί στο χείλος του γκρεμού. Οι τεχνητές νοημοσύνες, εκείνοι οι ύπουλοι δαίμονες που είχαν φωλιάσει μέσα σε περίπλοκους λαβυρίνθους ολοκληρωμένων κυκλωμάτων, μας είχαν ξελογιάσει, μας είχαν εκμαυλίσει με τις υποσχέσεις μιας άκοπης ζωής γεμάτης με ανέσεις και τεχνητά αγαθά που θ’ ανακούφιζαν την πλήξη μας.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 3
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
