“Οι τελευταίες στιγμές που είχαν ζήσει μαζί δεν έλεγαν να φύγουν από το μυαλό του: οι χωρικοί να τους κυνηγούν με αναμμένες δάδες﮲ οι φωνές και οι κατάρες τους﮲ τα ουρλιαχτά της όταν ένας από αυτούς τη στρίμωξε σε ένα σκοτεινό δρομάκι﮲ το ικετευτικό της βλέμμα, λίγο πριν της καρφώσει το μαχαίρι στο στήθος…”
“Παγωνιά, θαμπό τοπίο… Στην έρημη πλατεία περπατώ. Όλη η ζωή σταχτοδοχείο, όπου την τέφρα μου αργά σκορπώ.” Ένα σκοτεινό ποίημα από τον ταλαντούχο Μάνο Πλατιά.
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.