“Η μικρή Κέισι καθόταν στην αμμουδιά και κοιτούσε την πέτρινη γοργόνα που ήταν σκαλισμένη πάνω στα βράχια, αρκετά μέτρα μακριά της. Η θάλασσα ήταν γεμάτη με κόσμο. Οι φωνές και τα γέλια τους αντηχούσαν στα αυτιά της.”
Άρχισε να κοιτάζει τριγύρω. Περίμενε να φανεί η σκιά. Τίποτα. Ήταν αυτή και η φύση. Ο ήχος ως εκείνη την ώρα ακόμη παρέμενε μπάσος. Δεν άλλαξε, δε γινόταν λεπτός.
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
