”Ο μονόλιθος έμοιαζε πανάρχαιος και ο ουρανός που κρεμόταν από πάνω του, διαποτισμένος από τις εκθαμβωτικές ακτίνες του ηλίου, φαινόταν να βρίσκεται πολύ κοντά μας, τόσο πολύ που ένιωσα ότι αν τέντωνα το χέρι μου θα τον άγγιζα και θ’ ανακάλυπτα ότι ήταν κατασκευασμένος από ένα συμπαγές κομμάτι γαλαζωπού κρυστάλλου.”
“Ετοίμασε πάλι την ακτίνα του, η οποία τώρα του έλιωνε το κρανίο από το εσωτερικό. Το σώμα του δεν θα άντεχε για πολύ ακόμα, οποία κίνηση έκανε από ‘κει και πέρα θα στοίχιζε πολύ ακριβά. Η λάμψη από τα μάτια του φώτισε το μέρος όπου υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν το υπόγειο. Όμως, αυτό που έβλεπε ήταν ένα μεταλλικό μπουντρούμι, γεμάτο διαδρόμους που ξεχύνονταν αριστερά και δεξιά…”
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
