Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
”Τα νύχια και τα δόντια του ήταν τεράστια και κοφτερά και η ανάσα του μύριζε σαν θειάφι, ενώ το περιέβαλλε ένα κύμα υπερφυσικής θερμότητας. Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, σκότωσε έναν άνδρα και ένα παιδί που εκείνη τη στιγμή προσεύχονταν, ενώ όσους άλλους άγγιξε, τους σημάδεψε για πάντα με φριχτές ουλές που έμοιαζαν με βαθιά εγκαύματα.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 2
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
