“Ναι, έρχονται τα βράδια και κουρνιάζουν γύρω μου, κάτω από τις βελανιδιές μου και τους κέδρους μου. Κουλουριάζονται στο κεφάλι μου, στους ώμους μου, στην κοιλιά μου, στην πλάτη μου, όπου βρουν. Και δεν με αφήνουν ποτέ προτού ξημερώσει. Είναι αδύνατον να κοιμηθώ χωρίς αυτές, πλέον…”
“Ένα δωμάτιο. Μικρό και κυκλικό με θολωτή οροφή. Επάνω στα κυρτά του τοιχώματα, ένα απαίσιο μωσαϊκό από λιωμένα εντόσθια και λοιπούς ανθρώπινους ιστούς που σχημάτιζαν κουλούρες και γιρλάντες και ανόσια αραβουργήματα…”
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
