“Άγγιξε απαλά την επιφάνεια του καθρέφτη και εκείνη υποχώρησε σαν λεπτεπίλεπτη μεμβράνη. Στις άκρες των δαχτύλων της ένιωσε το απαλό και δροσερό φιλί μιας ανοιξιάτικης αύρας και τότε, κατάλαβε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει.”
“Ναι, έρχονται τα βράδια και κουρνιάζουν γύρω μου, κάτω από τις βελανιδιές μου και τους κέδρους μου. Κουλουριάζονται στο κεφάλι μου, στους ώμους μου, στην κοιλιά μου, στην πλάτη μου, όπου βρουν. Και δεν με αφήνουν ποτέ προτού ξημερώσει. Είναι αδύνατον να κοιμηθώ χωρίς αυτές, πλέον…”
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
