Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
Σηκώθηκε από το χαλί και τίναξε το φόρεμά της. Όμως, καθώς έκανε να προχωρήσει προς την πόρτα του δωματίου της, ένιωσε μια απότομη ζάλη. Το πάτωμα έγειρε. Ξαφνικά, βρέθηκε να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας, μπροστά σε ένα πιάτο με κεράσια που δεν θυμόταν να έχει σερβίρει.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 24
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
