“Ήταν μία ψιλόλιγνη καμπουριαστή φιγούρα, σχεδόν αποστεωμένη, τυλιγμένη σε γκρι μανδύα. Από το γεμάτο καψίματα κρανίο της κρέμονταν λιγοστές λευκές τούφες. Τα μάτια της έλαμπαν σαν πολύτιμοι λίθοι και δε διακρίνονταν κόρες. Όλα της τα δόντια έμοιαζαν να έχουν το σχήμα του κυνόδοντα…”
“Ο Λουκ συνοφρυώθηκε. Είχε ξαναπεράσει από εδώ; Οι δρόμοι του φαίνονταν γνώριμοι. Του έμοιαζαν με τους δρόμους της κωμόπολης που βρισκόταν πίσω από τα χωράφια. Όχι, όχι. Ακόμη σε αυτή βρισκόταν…”
ΣΕΛΙΔΑ 3 / 3
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
