Τα σκυλιά αγαπάνε άδολα. Δηλαδή, χωρίς περιορισμούς και εγωκεντρικές προϋποθέσεις. Αυτό ήταν κάτι που ήδη γνώριζα, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι εξάλλου, ειδικά όσοι έχουν έναν σκύλο για συντροφιά, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η αγάπη.
Αυτό μου το δίδαξε ο Κόναν ο βάρβαρος, αν και η αλήθεια είναι ότι εγώ έκανα την αρχή: Ήμουν δώδεκα ετών όταν αντίκρισα για πρώτη φορά εκείνο το μικρό πλασματάκι που του έλλειπε το αριστερό αυτί, (ήταν εντελώς κομμένο) και ριγούσε απ’ το φόβο του, κουλουριασμένο μέσα σε μια κούτα από χαρτόνι που κάποιος είχε γεμίσει με κομμάτια από σχισμένες εφημερίδες. Εκείνη τη στιγμή κάτι σάλεψε μέσα μου. Μια ανάμνηση. Η πρώτη μου μέρα στο σχολείο, όταν πήγα στην πρώτη δημοτικού. Στο πρώτο διάλλειμα, μια παρέα από νταήδες της έκτης τάξης με βάλανε στο μάτι. Με στριμώξανε σε μια γωνιά της αυλής, με κόλλησαν πάνω στο συρματόπλεγμα που την οριοθετούσε και άρχισαν να με φτύνουν και να με βρίζουν γιατί ήμουν «το καινούργιο βλαμμένο.» Βλέπετε, εξαιτίας της δουλειάς που έκανε ο πατέρα μου, αλλάζαμε συχνά τόπο κατοικίας με αποτέλεσμα να παρουσιαστώ σ’ εκείνο το ευαγές εκπαιδευτικό ίδρυμα όταν είχε ήδη περάσει ο δεύτερος μήνα της σχολικής χρονιάς. Είχα ξεφυτρώσει εκεί μέσα ως ξένο σώμα. Φαντάζομαι ότι αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με το μικρόσωμο σουλούπι μου, τη φυσική μου εσωστρέφεια και την έμφυτη δειλία μου καθώς και τα πολύ ξανθά, σχεδόν άσπρα μαλλιά μου, στάθηκε αρκετό για να στοχοποιηθώ.
Τη στιγμή λοιπόν που αντίκρισα εκείνο το τρομοκρατημένο σκυλάκι να τρέμει σύγκορμο ανάμεσα στις κομμένες εφημερίδες και να με κοιτάζει με κάτι μάτια που ήταν πελώρια και φοβισμένα, θυμήθηκα εκείνη την άσχημη στιγμή, το πώς έτρεμα και εγώ κολλημένος στο συρματόπλεγμα, περικυκλωμένος απ’ αυτά τα παιδιά που στα μάτια μου έμοιαζαν με τρομακτικούς ενηλίκους. Πιστεύω ότι εκείνη ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που βίωσα αυτό που λένε ενσυναίσθηση. Κατάλαβα πολύ καλά πώς ένιωθε και αποφάσισα να το βοηθήσω να ηρεμήσει. Άρχισα λοιπόν να το χαϊδεύω απαλά στο κεφαλάκι και στην πλάτη και να του μιλάω με σιγανή και απαλή φωνή. Προσπάθησα να κάνω τις κινήσεις μου ήρεμες και όσο γίνεται πιο τρυφερές καθώς σκέφτηκα ότι στα μάτια του θα πρέπει να έμοιαζα μ’ έναν πελώριο γίγαντα που ανά πάσα στιγμή μπορούσε να το σκοτώσει. Ρώτησα τον πατέρα μου που με παρακολουθούσε αμίλητος και στοχαστικός που το βρήκε και εκείνος μου εξήγησε ότι του το έδωσε ένας γείτονας που το είχε ακούσει να κλαίει παρατημένο σε κάποιο πεζοδρόμιο. Η απάντησή του με έκανε να λυπηθώ ακόμα περισσότερο το φοβισμένο σκυλάκι. Εκείνο ξεθάρρεψε σιγά-σιγά. Έπαψε να τρέμει, με κοίταξε πιο έντονα και μετά ξεκουλουριάστηκε σαν ξεραμένο χορταράκι που ξανανιώθει το άγγιγμα της βροχής. Το πήρα στα χέρια μου και το ακούμπησα στο πάτωμα, πάνω σε μια παλιά κουβέρτα που είχε φέρει η μητέρα μου η οποία, προνοητική όπως πάντα, αποφάσισε να προφυλάξει το δάπεδο από τυχόν υγρές εκκενώσεις του μικρού τετράποδου. Εκείνο μου έγλυψε διστακτικά το χέρι και προτού περάσει πολύ ώρα τεντώθηκε πάνω στην κουβέρτα, μου έδειξε την κοιλιά του, άρχισε να κουνάει τη μικρή ουρά του και να μου χαμογελάει. Γιατί και τα σκυλιά χαμογελάνε ξέρετε, για τους ίδιους λόγους ακριβώς που χαμογελάνε οι άνθρωποι. Πριν περάσει πολλή ώρα άρχισε να παίζει μαζί μου σαν να με γνώριζε χρόνια.
Οι γονείς μου, οι οποίοι πάντα ανησυχούσαν για το γεγονός ότι δεν είχα πολλούς φίλους και ήμουν ένα αρκετά ντροπαλό και εσωστρεφές μοναχοπαίδι, αποφάσισαν να το κρατήσουμε. Και αυτή ήταν η αρχή της πρώτης μεγάλης αγάπης που γέμισε τη ζωή μου.
Το ουρανοκατέβατο σκυλάκι που ήταν αρσενικό, σύμφωνα με τη γνωμάτευση του κτηνιάτρου που το εξέτασε ήταν επίσης ένα καθαρόαιμο πιτ-μπουλ, προορισμένο να εξελιχθεί σ’ ένα ρωμαλέο θηριάκι. Ενθουσιασμένος απ’ αυτό το γεγονός, του έδωσα το όνομα Κόναν, το όνομα του αγαπημένου μου παιδικού ήρωα που δεν φοβόταν τίποτα και που σκότωνε κάθε τέρας, κακό μάγο ή εχθρικό πολεμιστή είχε την ατυχία να στραφεί εναντίον του.
Ο Κόναν, όπως και όλα τα σκυλιά της ράτσας του, και σε αντίθεση με αυτά που πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι, ήταν ένα γλυκό και πιστό σκυλί, προστατευτικό μέχρι θανάτου προς τα αφεντικά του, η πιο σωστά προς τους ανθρώπους που αντιλαμβανόταν ως οικογένειά του.
Μας κέρδισε όλους, ακόμα και τη μητέρα μου που αν και στην αρχή τον αντιμετώπισε με μια κάποια δυσπιστία, πολύ σύντομα άρχισε να τον αποκαλεί «το παιδί.» Ανέλαβα την φροντίδα του σχεδόν αποκλειστικά και έμαθα όλα τα μυστικά της σωστής φροντίδας ενός σκύλου. Πλήρωνα απ’ το χαρτζιλίκι μου το φαγητό του, τα εμβόλια και τα λοιπά έξοδα του κτηνίατρου. Τον έβγαζα κάθε απόγευμα βόλτα στο κοντινότερο πάρκο όπου αν και εξοπλισμένος με πλαστικές σακούλες, σκουπάκια και φαράσι, σχεδόν πάντα άκουγα τα αποδοκιμαστικά σχόλια κακότροπων γερόντων. Κάθε σαββατοκύριακο, όταν πηγαίναμε οικογενειακώς βόλτα με το αυτοκίνητο, τρέχαμε μαζί στην παραλία και παίζαμε με τα κύματα ή εξερευνούσαμε τα δάση της Πάρνηθας. Εκεί πέρα, ο Κόναν τρελαινόταν απ’ τη χαρά του, κατακλυσμένος από μυρωδιές συγκλονιστικές και εντελώς ανύπαρκτες για τη δική μου αναίσθητη μύτη. Όταν μεγάλωσε αρκετά του αγόρασα ένα χοντρό κολάρο με ατσάλινες ακίδες όπως άρμοζε σε ένα γεροδεμένο και μυώδες πιτ-μπουλ. Επιπρόσθετα, για να τον κάνω να φαίνεται ακόμα πιο μεγαλόπρεπος και επιβλητικός, όταν βγαίναμε για τον περίπατό μας, κρεμούσα πάνω στο φαρδύ του στήθος ένα μεγάλο έλασμα από λεπτό μέταλλο που έμοιαζε με θώρακα πανοπλίας. Πάνω του ήταν γραμμένη με βαθιά και ευδιάκριτα γράμματα γοτθικού στυλ η λέξη ΚΟΝΑΝ.
Τα βράδια βλέπαμε τηλεόραση μαζί, ξαπλωμένοι στο χαλί του σαλονιού και το χειμώνα στον μεγάλο καναπέ, τυλιγμένοι με μια κουβέρτα, παρά τις φωνές και τις γκρίνιες της μητέρας μου. Τις νύχτες κοιμότανε στα πόδια του κρεβατιού μου και η ανάσα του μου κρατούσε συντροφιά μέχρι το πρωί.
Είχαμε αναπτύξει τις δικές μας ιδιαίτερες τελετουργίες. Του άρεσε να του χαϊδεύω την κοιλιά και να την γαργαλάω μέχρι που άρχιζε να μου δαγκώνει τα χέρια απαλά, το σινιάλο του για να μου πει να σταματήσω. Με περίμενε κάθε απόγευμα πίσω απ’ την εξώπορτα του σπιτιού με τα μάτια του στυλωμένα πάνω της και γεμάτα μ’ εκείνο το βελούδινο φως που έμαθα να αναγνωρίζω ως τη λάμψη της πραγματικής αγάπης. Όταν άνοιγα την πόρτα χοροπηδούσε όλο χαρά, μ’ ένα διάπλατο χαμόγελο που του έφτανε μέχρι τ’ αυτιά ενώ η ουρά του έσχιζε τον αέρα με υπερηχητική ταχύτητα.
Τα σαββατοκύριακα που αργούσα να ξυπνήσω, με αποσπούσε απ’ τις αγκάλες του Μορφέα ρουθουνίζοντας στ’ αυτιά μου για να τον ταΐσω. Μετά, ξαναχωνόμουν στο κρεβάτι και εκείνος ξαναπλάγιαζε υπάκουα στα πόδια του κρεβατιού ή, αν έκανε πολύ κρύο, σε μια έξτρα κουβέρτα που άπλωνα δίπλα μου. Τότε ήταν η καλύτερή του. Ακουμπούσε την χοντροκεφάλα του στο στήθος μου και χουζουρεύαμε μαζί για ένα ακόμα δίωρο. Όποτε άρπαζα κάποια ίωση και τον έβγαζαν απ’ το δωμάτιο, συνήθιζε να μπαίνει μέσα κάθε μισή ώρα για να ελέγξει αν ήμουν καλά. Μετά, ικανοποιημένος από το σύντομο αυτό τσεκ-απ, ξανάβγαινε και πάλι, υπάκουος και καθησυχασμένος.
Και έτσι μεγαλώναμε μαζί. Ο Κόναν μου κράτησε συντροφιά σε όλα: Στην ατελείωτη και κοπιαστική προετοιμασία για τις πανελλήνιες εξετάσεις όπου διάβασα όσο σκληρά γινόταν για να μπω σε κάποιο πανεπιστήμιο της Αθήνας και έτσι να μη χρειαστεί να τον αποχωριστώ. Έπαιζε με απόλυτη επιτυχία τον ρόλο του ακαταμάχητου οικοδεσπότη για τους φίλους και τις φίλες που έφερνα στο σπίτι. Έτσι πανέμορφος όπως ήταν, με το καφέ του τρίχωμα που άστραφτε απ’ την καλοπέραση, τα γελαστά του μάτια και το μόνιμα διάπλατο χαμόγελο, αποτελούσε έναν πόλο έλξης που με βοήθησε να ξεπεράσω τις φοβίες μου και να δημιουργήσω έναν υγιή κύκλο από φίλους και φίλες. Ο Κόναν ήταν εξάλλου το απόλυτο και εντελώς αλάνθαστο κριτήριο για κάθε είδους κοινωνική σχέση. Όποιος δεν τον συμπαθούσε εκπαραθυριζόταν αμέσως από τη ζωή μου ενώ όσοι και όσες τα πήγαιναν καλά μαζί του μετατρέπονταν σε άτομα που ήταν ευπρόσδεκτα στην παρέα μας. Επίσης, ήταν παρών όταν ανάρρωνα από τις πρώτες ερωτικές μου απογοητεύσεις και έμοιαζε να μοιράζεται τη χαρά μου όταν έφτασε και η ώρα των πρώτων κατακτήσεων.
Αλλά τα σκυλιά ζουν λιγότερα χρόνια από τους ανθρώπους και ο Κόναν μεγάλωνε. Με τον καιρό μετατράπηκε σ’ έναν αξιοσέβαστο κύριο. Βάρυνε σιγά-σιγά. Το πρόσωπό του γέμισε με άσπρες τρίχες και οι κινήσεις του έγιναν λιγότερο ζωηρές. Πρόσεξα ότι κουραζόταν πιο εύκολα ενώ έμοιαζε να δυσκολεύεται να σηκώνεται στα πίσω πόδια του για να μου δώσει ένα φιλί. Κάθε βράδυ όμως άκουγα την καθησυχαστική ανάσα του στα πόδια του κρεβατιού, γιατί φυσικά τον είχα πάρει μαζί μου όταν έφτασε η ώρα να εγκαταλείψω την οικογενειακή εστία και να ζήσω μόνος μου. Όταν ο ύπνος μου ήταν ανήσυχος, ξυπνούσα μέσα στο σκοτάδι και τον άκουγα να αναπνέει μέσα στο δωμάτιο, ένα καθησυχαστικό σινιάλο που με διαβεβαίωνε ότι ήταν ακόμα μαζί μου για να με προστατεύει από κάθε κακό.
Όμως, έφτασε κάποτε η στιγμή που φάνηκε να χάνει το κέφι του. Το βλέμμα του άλλαξε. Πλημμύρισε από ένα παράξενο παράπονο και άρχισε σιγά-σιγά να χάνει βάρος. Οι βόλτες μας έγιναν πιο σύντομες γιατί λαχάνιαζε πολύ πιο εύκολα. Η όρεξή του μειώθηκε και ακόμα και τα πιο νόστιμα μεζεδάκια που του πρόσφερα δεν τον συγκινούσαν πια. Μια μέρα που τον χάιδευα, ανακάλυψα ένα γρομπαλάκι σαν βελανίδι κοντά στα γεννητικά του όργανα. Θορυβημένος από όλα αυτά, τον πήγα άρον-άρον στον κτηνίατρο ο οποίος αφού τον εξέτασε καλά-καλά με πληροφόρησε ότι ο Κόναν είχε αναπτύξει καρκίνο που είχε κάνει μετάσταση στα γεννητικά του όργανα όπου είχε ήδη απλωθεί πολύ. Το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να προχωρήσουμε σε μια ανώδυνη ευθανασία. Διαφορετικά τον περίμενε ένας αργός επώδυνος και φριχτός θάνατος. Ένιωσα τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Εκείνο το βράδυ κοιμηθήκαμε αγκαλιά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του που έμεινε στυλωμένο επάνω μου για ώρες ολόκληρες. Η τρυφερή λάμψη που το πλημμύριζε κάθε φορά έμοιαζε τώρα πιο δυνατή, σαν να είχε ανοίξει μια μυστική πύλη πίσω απ’ τα υγρά του μάτια, ένα πέρασμα που έβγαζε σ’ έναν απέραντο ωκεανό χρυσαφένιου φωτός. Την επόμενη μέρα ξαναπήγαμε στο γιατρό και ο Κόναν πέθανε στα χέρια μου, ήρεμα και με την αξιοπρέπεια που του άξιζε.
Η πληγή που άνοιξε ο θάνατός του έκλεισε σιγά-σιγά. Φυσικά, όπως γνωρίζετε όλοι όσοι έχετε χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, ζώο ή άνθρωπο, τα σημάδια της απώλειας παραμένουν μέσα μας για πάντα. Μεταμορφώνονται σε ουλές, σ’ έναν ιστό που είναι σκληρός και άκαμπτος και περιβάλλεται από τρυφερές αναμνήσεις, από αποκρυσταλλωμένες στιγμές ομορφιάς και γλυκύτητας. Όμως, στον πυρήνα όλων αυτών παραμένει ο πόνος. Είναι ένα κουλουριασμένο θηρίο που κοιμάται κλεισμένο σε μια κάψουλα αποδοχής και που μπορεί να ξυπνήσει ανά πάσα στιγμή.
Στο μεταξύ τα χρόνια πέρασαν και ο κόσμος άλλαξε. Η Ελλάδα, ακολουθώντας την τροχιά μιας μακροχρόνιας παρακμής, βυθίστηκε στη στασιμότητα της ύφεσης και της μιζέριας και ήρθε η στιγμή που για να επιβιώσω αναγκάστηκα να μετοικίσω σε κάποια πόλη της Βόρειας Ευρώπης. Εκεί πέρα άρχισα να ζω μια αρκετά μοναχική ζωή που ήταν οριοθετημένη από μια καθησυχαστική-σχεδόν ρομποτική-ρουτίνα. Κάθε πρωί ξυπνούσα στις έξι η ώρα ακριβώς στο μικρό μου διαμέρισμα, έτρωγα βιαστικά ένα υγιεινό πρωινό και έπαιρνα το μετρό για να πάω στη δουλειά μου. Επέστρεφα στη σιωπηλή «σπιτική εστία» στις οκτώ ακριβώς το βράδυ, χαζολογούσα για κανένα δίωρο μπροστά στην τηλεόραση ή με το λάπτοπ και μετά έπεφτα για ύπνο. Τα σαββατοκύριακα πήγαινα σινεμά ή θέατρο ή δήλωνα το παρών σ’ έναν σύλλογο Ελλήνων μεταναστών οι οποίοι κάθε λίγο και λιγάκι οργανώνανε κάποιο βαρετό «Greek night.» Οι αναμνήσεις απ’ τη ζωή μου στην Ελλάδα απομακρύνονταν σιγά-σιγά και έσβηναν μέσα σ’ έναν ομιχλώδη ορίζοντα. Οι γονείς μου είχαν πεθάνει εδώ και αρκετά χρόνια, εγώ δεν είχα φτιάξει δική μου οικογένεια και η καινούργια ζωή σε μια ξένη χώρα είχε ενδυναμώσει τη φυσική εσωστρέφεια που είχα από παιδί και που είχε μετριαστεί πρόσκαιρα απ’ τις φωτιές και τις προσδοκίες μιας περασμένης νιότης. Ο ύπνος μου ήταν βαθύς και ατάραχος, δίχως όνειρα, ενώ η συνειδητοποίηση ότι ύστερα από τόσα χρόνια ζωής δεν είχα καταφέρει να οικοδομήσω σχέσεις δυνατές και ουσιαστικές με τους συνανθρώπους μου μ’ έκανε να νιώθω απλά και μόνο μια γλυκόπικρη παραίτηση. Ζούσα μέσα στο κέλυφος μιας προβλέψιμης μέσης ηλικίας όπου η σκόνη της λήθης απάλυνε τα περιγράμματα των αναμνήσεων μου. Είχα γεννηθεί και μεγαλώσει σε μια χώρα που είχε αποτύχει και τώρα το μόνο που ζητούσα ήταν μια ήρεμη συνέχεια.
Ύστερα ήρθε εκείνο το παράξενο βράδυ. Ήταν Σάββατο, φθινόπωρο. Επέστρεφα στο διαμέρισμά μου ύστερα από μια ακόμα βραδιά στον σύλλογο των συμπατριωτών μου. Αυτή τη φορά μας είχε μιλήσει ο πολιτικός εκπρόσωπος κάποιου κόμματος που ψάρευε ψήφους για τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές στη δύσμοιρη πατρίδα μου. Η διάθεσή μου ήταν πολύ άσχημη και ένιωθα αηδιασμένος από τις κενολογίες, τις αοριστολογίες, την δημαγωγική ρητορική και τις ψεύτικες υποσχέσεις του εν λόγω εκπροσώπου που ήταν εκ των πραγμάτων εκτός πραγματικότητας. Ένιωθα πεπεισμένος ότι το μέλλον της Ελλάδας ήταν ανύπαρκτο εφόσον μετά από σχεδόν μια εικοσαετία οικονομικής κατάρρευσης, η λογική των πολιτικών υποψηφίων εξακολουθούσε να βρίσκεται σε τριτοκοσμικά επίπεδα. Η διάθεσή μου χειροτέρευε από στιγμή σε στιγμή, ενισχυμένη από το γεγονός ότι έκανε πολύ κρύο. Μόλις είχε βρέξει και γύρω μου σερνόταν μια υγρή και παγωμένη καταχνιά. Ήμουν εντελώς μόνος σ’ εκείνο τον άδειο δρόμο που από τη μια του πλευρά απλωνόταν ένα δεντροφυτεμένο πάρκο και απ’ την άλλη μια σειρά από άχαρες προσόψεις εργατικών πολυκατοικιών.
Καθώς περπατούσα με βιασύνη και έσφιγγα πάνω μου το παλτό μου για να ζεσταθώ, πρόσεξα ότι το πάρκο δεν ήταν άδειο. Στο σημείο όπου υπήρχε μια παιδική χαρά είχε μαζευτεί μια ομάδα νεαρών που με κοίταζαν ακίνητοι, καπνίζοντας στριφτά τσιγάρα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα έναν δυνατό σπασμό φόβου. Στην περιαστική συνοικία όπου ζούσα, κυκλοφορούσαν τα βράδια συμμορίες αγριεμένων νεαρών που δεν το είχαν σε τίποτα να ληστέψουν και να ξυλοφορτώσουν έναν μοναχικό μεσήλικα επειδή ήταν «ξένος.» Συνέχισα να περπατώ με βήμα σταθερό, λοξοκοιτάζοντας τους με τρόπο πάνω από το γιακά του παλτού μου, έτσι ώστε να μην φαίνεται ότι τους είχα φοβηθεί. Ο σφυγμός μου είχε αρχίσει ωστόσο να χορεύει.
Τους είδα να σηκώνονται όρθιοι και να πετάνε τα τσιγάρα τους στο έδαφος.
Εκείνη τη στιγμή συνέβη ένα πολύ περίεργο πράγμα. Άκουσα πολύ καθαρά τα βήματα ενός σκύλου που περπατούσε δίπλα μου, από τη μεριά του πάρκου. Με ένα μικρό σοκ αναγνώρισα αμέσως αυτό τον ρυθμικό βηματισμό. Ήταν τα βήματα του Κόναν. Ακουγόταν ακριβώς όπως τότε, που περπατούσαμε κάθε βράδυ για να πάμε στο πάρκο της γειτονιάς μας. Ένιωσα κάτι απαλό ν’ ακουμπάει το δεξί μου πόδι στο ύψος του μηρού. Μια αδιόρατη οσμή άγγιξε τα ρουθούνια μου. Η μυρωδιά ενός οικόσιτου σκύλου που ξαπλώνει τη νύχτα στα πόδια του κρεβατιού του αφεντικού του. Στα όρια της ακοής μου, ανάμεσα στο ρυθμικό τρίξιμο των παπουτσιών μου πάνω στις πλάκες του νοτισμένου πεζοδρομίου, άκουσα ένα αχνό ρουθούνισμα.
Ξανάριξα ένα πλάγιο βλέμμα στους απειλητικούς νεαρούς και πρόσεξα ότι είχαν μείνει ακίνητοι, σαν παγωμένοι. Στο κίτρινο φως μιας δημοτικής λάμπας που έπεφτε πάνω στα ξυρισμένα κεφάλια τους μου φάνηκε ότι τα πρόσωπά τους είχαν παραμορφωθεί από κάτι παράξενους μορφασμούς έκπληξης και φόβου.
Συνέχισα να περπατώ μέχρι την εξώπορτα της πολυκατοικίας μου μην τολμώντας να κάνω κιχ. Η καρδιά μου εξακολουθούσε να γοργοχτυπάει, πλημμυρισμένη από φόβο αλλά και κατάπληξη. Κάτι πολύ παράξενο είχε μόλις συμβεί.
Έκλεισα πίσω μου την πόρτα, την διπλοκλείδωσα και μόνο τότε τόλμησα να εκπνεύσω μακρόσυρτα και παρατεταμένα.
Εκείνη τη στιγμή μια από τις εξώθυρες των διαμερισμάτων του ισογείου άνοιξε. Μια γυναικεία σιλουέτα έκανε την εμφάνισή της, λουσμένη στη λευκή λάμψη ηλεκτρικών φωτιστικών σωμάτων.
«Είστε καλά;» με ρώτησε διστακτικά. Μου είχε μιλήσει στα ελληνικά. Στο πρόσωπό μου θα πρέπει να είχε απλωθεί ένας μορφασμός κατάπληξης τόσο έντονος που εκείνη βιάστηκε να προσθέσει με απολογητικό ύφος: «Με συγχωρείτε που σας ενοχλώ αυτή την ώρα. Το ξέρω ότι είναι αργά αλλά είδα κάτι πολύ παράξενο και πήρα το θάρρος να σας μιλήσω.»
«Μιλάτε ελληνικά;» τη ρώτησα με ηλίθιο ύφος.
«Μάλιστα,» μου απάντησε εκείνη σφίγγοντας επάνω της τη ζακέτα που φορούσε. «Είμαι Ελληνίδα. Ζω μόνη μου εδώ. Είδα το επώνυμό στο γραμματοκιβώτιό σας και έτσι κατάλαβα ότι είστε και εσείς Έλληνας. Είμαστε οι μοναδικοί Έλληνες σε αυτό το κτίριο!» Μου χαμογέλασε νευρικά. Την κοίταξα πιο προσεκτικά και αντίκρισα μια γυναίκα λεπτή, με πρόσωπο όμορφο και ευγενικό, που ο ερχομός της μέσης ηλικίας δεν είχε καταφέρει να αλλοιώσει. Τα μάτια της ήταν πολύ ωραία, καστανά και αμυγδαλωτά, περικυκλωμένα από λεπτές ρυτίδες κούρασης.
Έβγαζαν μια φωτεινή γλυκύτητα.
Στηρίχτηκα στον τοίχο του διαδρόμου καθώς τα πόδια μου είχαν αρχίσει να τρέμουν.
«Θα θέλατε να μου πείτε τι ακριβώς είδατε;»
Εκείνη έσμιξε τα φρύδια της σαν να μην πίστευε και η ίδια στα λόγια που σχημάτιζε το στόμα της:
«Σας είδα να περπατάτε δίπλα στο πάρκο. Ανησύχησα γιατί είδα και αυτούς τους νεαρούς που ήταν μαζεμένοι εκεί και σας κοίταζαν επίμονα. Τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει πολλές επιθέσεις σε μετανάστες, ξέρετε!»
«Το ξέρω αυτό,» τη διέκοψα με σιγανή φωνή.
Εκείνη κούνησε το κεφάλι της με απορία.
«Και τότε μου φάνηκε ότι δίπλα σας εμφανίστηκε ξαφνικά ένα μεγαλόσωμο σκυλί που έμοιαζε πολύ απειλητικό. Ήταν σαν να γεννήθηκε μέσα απ’ τον αέρα. Το ξέρω ότι ακούγεται τελείως τρελό αυτό που θα σας πω, αλλά είχε κάτι πολύ παράξενο πάνω του. Έμοιαζε να μην ανήκει εντελώς σ’ αυτό τον κόσμο. Ήταν σαν να το τύλιγε ένα περίεργο φως. Θα πρέπει όμως να το είδαν και αυτά τα παιδιά γιατί φάνηκαν να το φοβούνται πολύ. Ήταν ένα τεράστιο πιτ-μπουλ, καφέ χρώματος νομίζω. Στο λαιμό του είχε περασμένο ένα χοντρό κολάρο με καρφιά. Πάνω στο στήθος του κρεμόταν ένα φαρδύ έλασμα από στρογγυλό μέταλλο που έμοιαζε με θώρακα πανοπλίας και είχε γραμμένο πάνω του με μεγάλα γράμματα τ’ όνομά του. Επίσης, κάτι που πρόσεξα ήταν ότι του έλειπε το αριστερό αυτί. Σαν να ήταν κομμένο από τη ρίζα του. Σας κράτησε συντροφιά μέχρι τη στιγμή που φτάσατε δίπλα στο παράθυρό μου, μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας, και μπήκατε μέσα!»
Ένιωσα να χάνω την ισορροπία μου. Εκείνη με κοίταξε τρομαγμένη και με συγκράτησε από μια πολύ εξευτελιστική πτώση.
«Ελάτε μέσα,» δήλωσε με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις. «Πρέπει να καθίσετε λίγο και να πιείτε κάτι για να συνέλθετε. Δεν φαίνεστε καθόλου καλά!»
Προτού την ακολουθήσω στο διαμέρισμά της, τη ρώτησα με σβησμένη φωνή:
«Μήπως καταφέρατε να διαβάσετε το όνομα που ήταν γραμμένο πάνω στο θώρακα αυτού του σκυλιού;»
Η συμπατριώτισσα μου ξανάσμιξε τα φρύδια της:
«Ναι,» μου είπε, «Έτσι νομίζω. Τα γράμματα ήταν πολύ μεγάλα και ευδιάκριτα. Νομίζω ότι σχημάτιζαν τη λέξη ΚΟΝΑΝ.»
Tags: black dog , Conan , dog , dogs , ghost , ghosts , pitbull , short stories , short-story , The Weird Side Daily , The Weird Side Daily άρθρα , weird , weird stories , weird story , αλλόκοτο , Ατμόσφαιρα , διήγημα , διήγημα μυστηρίου , Διήγημα Φαντασία , διήγημα φανταστικού , διηγήματα φαντασίας , διηγήματα φανταστικού , διήγηση , Έλληνας συγγραφέας , Έλληνες συγγραφείς , Ελληνική Λογοτεχνία , Έρικ Σμυρναίος , Κόναν , Κόναν ο Βάρβαρος , Λογοτεχνία , λογοτεχνία μυστηρίου , Λογοτεχνία του φανταστικού , λογοτεχνία φαντασίας , μαύρος σκύλος , πίτμπουλ σκύλος , σκυλιά , σκύλοι , σκύλος , Φάντασμα , Φαντάσματα





Σχόλια και απόψεις.
Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.