Μπήκαν στην αίθουσα η μια μετά την άλλη, σε μια σειρά. Όλες απαστράπτουσες, όλες ντυμένες με όμορφα φορέματα και εντυπωσιακά κοσμήματα. Μου φάνηκε ότι η στενόμακρη αίθουσα έγινε πιο φωτεινή. Σαν να γέμισε με μια κρυστάλλινη ενέργεια που ανάβλυζε από τις ζωηρές κινήσεις τους, τα χαμόγελα και τ’ αρώματά τους που γαργαλούσαν τα ρουθούνια μου.
H ανθρωπότητα είχε βρεθεί στο χείλος του γκρεμού. Οι τεχνητές νοημοσύνες, εκείνοι οι ύπουλοι δαίμονες που είχαν φωλιάσει μέσα σε περίπλοκους λαβυρίνθους ολοκληρωμένων κυκλωμάτων, μας είχαν ξελογιάσει, μας είχαν εκμαυλίσει με τις υποσχέσεις μιας άκοπης ζωής γεμάτης με ανέσεις και τεχνητά αγαθά που θ’ ανακούφιζαν την πλήξη μας.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 10
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
