Σκιές. Παντού γύρω της βρίσκονταν σκιές. Σκιές και αίματα και δόντια. Το σκηνικό ήταν πράγματι τόσο αποκρουστικό, όσο φαντάζει. Οι μαύροι τοίχοι με τις κουρτίνες με τα δαντελωτά κουμπώματα και τα δήθεν χαριτωμένα αστέρια, ασημένια εκείνα, σαν μια μικρή δόση άχρωμης ζωής. Το φως τρεμόπαιζε. Μία άναβε και μία παραδινόταν στο σκοτάδι. Σκότος και πίσσα. Σίγουρα μιλάμε για ένα καθόλου φιλικό περιβάλλον. Αλλά μια ζεστασιά, κάτι τις όμορφο αναδυόταν από τη μικρή εκείνη λάμπα. Ένα «τικ τικ» που ακουγόταν μέσα από το χοντρό γυαλί της, έδινε έναν τόνο παρουσίας. Μπορεί όντως αυτός ο «τόνος παρουσίας» να βαυκάλιζε, όμως και πάλι, ήταν και εκείνος εκεί.
Τα μηνίγγια της τρεμόπαιξαν. Οι ανάσες της συγχρονίστηκαν με το δικό τους χτύπο. Η καρδιά της ακολούθησε το ρεύμα του ήχου τους. Σαν ένα σκηνικό κάποιας μπάντας Χριστουγέννων. Μπορούσε κάλλιστα να νιώσει το παγωμένο χιόνι να πέφτει δεξιά και αριστερά στα αυτιά της και πάνω στα χείλια της. Ήταν πράγματι παγωμένη. Παγωμένη και ψυχρή. Και στην καρδιά, μα και στο μυαλό. Σαν ένα μικρό παγόβουνο στη μέση του πουθενά. Ενός μαύρου, θεοσκότεινου «πουθενά».
«Είναι κανείς εδώ;» φώναξε κατόπιν μιας βροντερής κρυάδας που βρέθηκε στο λαιμό της και την κατάπιε άρον άρον.
Καμία απάντηση.
Ό,τι μπορούσε να ακούσει κανείς στη θέση της ήταν ο τρελός αέρας που χτυπούσε βάναυσα τα παράθυρα του σαλονιού. Μπαμ μπαμ. Σαν ποδοβολητά, ή μάλλον σαν πυροβολισμοί στο στόμα ενός κροταλία. Πετάχτηκε απ’ τη θέση της σαν να τη χτύπησε ρεύμα. Ένα μπλε, από αυτά που περνούν μέσα από τα καλώδια του τηλεφώνου.
«Είπα, είναι κανείς εδώ;» τρέκλισε και μισόκλεισε τα βλέφαρα της για να επεξεργαστεί ακόμα καλύτερα το μέρος. Ή μάλλον να προσπαθήσει να ξεχωρίσει μέσα στο σκοτάδι τα αντικείμενα γύρω της.
Ένα τρίξιμο πόρτας ακούστηκε επάνω απ’ τον ώμο της. Γύρισε απότομα το κεφάλι της με μισάνοιχτο- μισοπεθαμένο στόμα. Τα μαλλιά της δεν τινάχτηκαν. Έμειναν κολλημένα με τον ιδρώτα πάνω τους να αγκαλιάζουν το λαιμό και το μέτωπό της. Θα ορκιζόταν πως είχε πυρετό. Μια αλλόκοτη ίωση που την έφερνε σε αυτή τη θέση, να βλέπει και να ακούει πράγματα που δεν υφίστανται στον αληθινό- απτό κόσμο.
«Ποιος είναι;» ρώτησε τελικά με το σαγόνι της να στάζει μερικές σταγόνες ιδρώτα.
«Τι κάνεις εδώ;» ακούστηκε μέσα στο κεφάλι της μια μαύρη και βροντερή φωνή.
Ένα σύρσιμο επιβεβαίωσε την ύπαρξη αυτής της φωνής. Εκείνη έπιασε με τις δυο παλάμες της τα αυτιά της.
«Τι είσαι εσύ που μιλάς μέσα στο κεφάλι μου;» βρόντηξε με όση δύναμη είχε μέσα της.
Δεν μπορεί. Κάποιος εφιάλτης θα ήταν! Τσίμπησε τον καρπό της με τα δάκτυλά της για να επιβεβαιώσει πως όλα ήταν από κύμα της φαντασίας της. Μάταια όμως.
«Τι σε νοιάζει ποιος είμαι εγώ; Ήρθες για να με υπηρετήσεις;» ακούστηκε πάλι η αηδιαστική εκείνη φωνή που θύμιζε τον γέρο Τζόρνταν όταν κατάπινε μια γουλιά από το τζιν του. Η φωνή έπαψε να μιλά για μερικά δευτερόλεπτα, λες και περίμενε μια απάντηση με ύπουλη υπομονή.
Η κοπέλα στάθηκε για μερικά λεπτά όρθια κοιτάζοντας πανικόβλητη γύρω γύρω για την ύπαρξη κάποιου σώματος. Τίποτα όμως δεν μπόρεσε να δει μέσα στο σκοτάδι. Οι παλμοί της ανέβηκαν σε ακόμα πιο ψηλές ταχύτητες.
«Να σε υπηρετήσω;» ρώτησε συνοφρυωμένη. Το ρυάκι του μετώπου της κύλισε αργά ανάμεσα στη λακκούβα των φρυδιών της.
Το τρίξιμο εκείνης της παλιάς πόρτας ξαφνικά ξανά ακούστηκε. Μέσα στο δωμάτιο μπήκε ψυχρός αέρας. Η κοπέλα κοίταξε πάνω απ’ τον ώμο της και έπειτα γύρισε αργά με αναποφασιστικότητα ολόκληρο το σώμα της.
«Καλησπέρα!» φάνηκε ένα γεράκος στην άκρη της πόρτας
Για την ώρα το φως του φεγγαριού της έδινε πολύτιμες πληροφορίες για την εμφάνισή του. Φαινόταν να είναι γύρω στα εβδομήντα πέντε με ογδόντα έτη. Τα μάτια του αγκάλιαζαν δυο μαραμένες σακούλες. Σου έφερναν μια γερή δόση θλίψης όσο τις παρατηρούσες. Ήταν λίγο κόκκινες και γδαρμένες από το κρύο. Γέρικες και μίζερες ταίριαζαν τέλεια με τα μπλε μάτια του. Μπλε. Μάτια σαν του πάγου. Εάν τα παγόβουνα είχαν φωνή, τότε σίγουρα θα φώναζαν πόσο ζήλευαν το χρώμα των ματιών εκείνου του γεράκου. Παρόλα αυτά, τα μάτια αυτά έμοιαζαν να ενδίδουν σε κάτι μυστικό. Το βλέμμα της έπεσε απότομα στην τραχιά επιδερμίδα του. Μικρές ουλές και άκομψες γρατζουνιές σε όλη την έκταση του προσώπου του, αγρίευαν το σκηνικό του. Ακόμα και τα μαλλιά του, έτσι μακριά και ατημέλητα καθώς ήταν, τής έφεραν μια ανακατωσούρα τρόμου. Ήταν μετρίου αναστήματος με μια μικρή καμπούρα στην πλάτη του που μετά βίας ανάγκαζε το παλτό του να την αγκαλιάζει. Αυτά ήταν όλα όσα μπορούσε να δει από εκείνον.
Έκανε ένα βήμα πίσω και άνοιξε δειλά το στόμα της.
«Καλησπέρα σας, σε εσάς ανήκει το σπίτι αυτό;»
«Σαφώς. Σε μένα! Εδώ και εξήντα χρόνια από όσο θυμάμαι!» γέλασε και κάτι μέσα της τρέκλισε από τον τρόμο.
«Με… με συγχωρείτε που εισέβαλα στο χώρο σας. Είμαι αστυνομικός. Τζέιν Σόουραλ ονομάζομαι. Είχαμε μερικές καταγγελίες για δολοφονικές επιθέσεις σε αυτόν εδώ τον τόπο», κατάφερε να πει τελικά με την ψυχή στο στόμα.
«Μόνη σας ήρθατε ως εδώ;» ρώτησε με ουδέτερο τόνο ο γέρος. Με έναν τόνο που την μπέρδεψε και της έφερε ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια για την ζωή της.
«Ναι, αλλά γιατί μου το ρωτάτε;»
Ο γέρος δεν απάτησε παρά μόνο συνέχισε να την κοιτά στα μάτια με το ψυχρό βλέμμα του να συναντά το ασημένιο φεγγάρι. Τα μισόκλεισε και έστριψε το κεφάλι του προς τα δεξιά. Η αηδιαστική μασέλα του εμφανίστηκε και ένα μακρόσυρτο γέλιο αντήχησε μέσα στο χώρο.
«Γιατί μου το ρωτάτε;» φώναξε τώρα πανικοβλημένη η γυναίκα, ενώ έπιασε αποφασιστικά απ’ την τσέπη της το όπλο.
Ο γέρος αναστέναξε. Η αναπνοή του έφτασε τα νώτα της. Ξαφνικά με απότομο τρόπο η πόρτα έκλεισε μοναχή της, ενώ ο αέρας βροντοκοπούσε λυσσασμένα στο ξύλινο σπίτι.
«Τι θες από εμένα;» τρέκλισε εκείνη.
Ο γέρος κάτι ψιθύρισε. Δεν μπόρεσε να ακούσει τίποτα πέρα από το να δει τα χείλια του να κουνιούνται ελαφρά. Το επόμενο λεπτό από το δάπεδο εμφανίστηκαν δυο κοφτερά μαχαίρια. Τα κρατούσαν δυο χέρια μόνα τους, χωρίς σώμα, ενώ ταυτόχρονα η δύναμη ενός μαγικού αέρα την έσπρωξε, κάνοντας την να πέσει στο πάτωμα με τόσο δυνατό τρόπο, ώστε οι αγκώνες της να ματώσουν. Έβγαλε μια βαθιά κραυγή πόνου σοκαρισμένη. Τα χέρια αυτά φαίνονταν ματωμένα και αποκομμένα από κάποιο σώμα. Κι όμως μπορούσαν να κινηθούν κανονικά. Το αίμα τους έσταζε στο πάτωμα. Η γυναίκα κοίταξε έντρομη το υπερφυσικό θέαμα.
«Τι…; Πώς το έκανες αυτό;» ούρλιαξε.
Ο γέρος και πάλι δεν μίλησε. Πλησίασε κοντά της όσο τα χέρια έξυναν τα μαχαίρια μεταξύ τους δίπλα απ’ τα αυτιά της. Το ένα χέρι βρισκόταν δεξιά του προσώπου της και το άλλο αριστερά, ενώ μπορούσε πάνω από το κεφάλι της να διακρίνει τα κοφτερά μαχαίρια να χτυπάνε το ένα το άλλο με απότομο και βίαιο τρόπο. Η καρδιά της αντήχησε δυνατά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, μακριά από όλους και από όλα. Μπορούσε να νιώσει το αίμα στις φλέβες της να χτυπά βάναυσα τα τοιχώματα του δέρματός της. Τα μάτια της έτσουξαν και μερικά δάκρυα κύλισαν. Η ώρα του θανάτου της ερχόταν με σταθερά βήματα σαν εμβατήριο, όλο και πιο κοντά της. Για μερικά δευτερόλεπτα δεν μίλησε, παρά μόνο άκουσε την καρδιά της να χτυπά για τελευταία στιγμή.
«Μα, θα έπρεπε να ξέρεις πως κανένας δεν βγαίνει ζωντανός από εδώ μέσα καλή μου!» γέλασε τρανταχτά ο γέρος και τα μαχαίρια έπεσαν με φόρα στο πρόσωπο της άτυχης γυναίκας. Μπορούσε τώρα να νιώσει και τα δυο μαχαίρια να σκίζουν την σάρκα της αργά και σταθερά σε ένα βασανιστήριο πόνου που δεν μπορούσε να αντέξει το ανθρώπινο σώμα. Οι φλέβες της πετάχτηκαν κομμένες όπως ήταν, δεξιά και αριστερά. Το αίμα της κύλισε στο δάπεδο με τα μάτια της πλέον ανοιχτά και άχρωμα. Οι βλεφαρίδες της πια δεν κινούνταν, ενώ ένα τελευταίο δάκρυ κύλισε ως το ματωμένο της λαιμό.
Tags: blood , horror , mystery , old man , short-story , The Weird Side Daily , The Weird Side Daily άρθρα , twsd , weird , weird stories , weird story , αίμα , αλλόκοτο , αστυνομικός , γέρος , γυναίκα , διήγημα , διήγημα μυστηρίου , Διήγημα τρόμου , διηγήματα φανταστικού , Έλληνας συγγραφέας , Έλληνες συγγραφείς , Ελληνική Λογοτεχνία , Λογοτεχνία , λογοτεχνία μυστηρίου , λογοτεχνία Τρόμου , Λογοτεχνία Φανταστικού , μυστήριο , σκοτεινό διήγημα , Σοφία Θωίδη , τρόμος
Σχόλια και απόψεις.
Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.