Έπρεπε να είμαι ευτυχισμένος. Όλοι οι άλλοι που ξάπλωναν γύρω μου ήταν. Εξάλλου, είχαμε κάθε λόγο να νιώθουμε χαρούμενοι. Θριαμβευτές. Όλοι εμείς, οι υπέρ προνομιούχοι ενός κόσμου που δεν υπήρχε πια, τώρα, ασφαλείς στο ιδιωτικό μας νησί, απολαμβάναμε την τρυφηλή ζωή μας μακριά από την φρίκη του πολέμου που είχε καταστρέψει τον υπόλοιπο πλανήτη.
Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 8
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
