Η Μεταμόρφωση

“Δεν αναγνώριζε πλέον τον εαυτό του. Κάθε φορά που κοιταζόταν στον καθρέφτη, το μόνο που έβλεπε ήταν ένα τέρας. Ένα παραμορφωμένο πλάσμα με καμπούρα στην κορφή της πλάτης, ρυτίδες που έμοιαζαν με μανιασμένα ρυάκια και χοντρά, βαριά κέρατα…”

14 Φεβρουαρίου 2020

Δεν αναγνώριζε πλέον τον εαυτό του. Κάθε φορά που κοιταζόταν στον καθρέφτη, το μόνο που έβλεπε ήταν ένα τέρας. Ένα παραμορφωμένο πλάσμα με καμπούρα στην κορφή της πλάτης, ρυτίδες που έμοιαζαν με μανιασμένα ρυάκια και χοντρά, βαριά κέρατα. Καθόταν στο άστρωτο κρεβάτι, έχοντας το κεφάλι του βυθισμένο μες στις παλάμες των χεριών του. Οι σκέψεις έτρεχαν σαν τρελές. Αν μπορούσαν να ξεφύγουν από τους διαδρόμους του μυαλού και αραδιάζονταν στο δωμάτιο, θα πέταγαν σαν χαμένες ψυχές γύρω του και το όλο μέρος θα θύμιζε μια φημισμένη μορφή της κόλασης. Οι σκοτεινιασμένες σκιές τον έκαναν να αναρωτιέται “Τι κι αν…; Τι κι αν χρησιμοποιήσω αυτές τις δυνάμεις;” Κανείς δεν ήξερε πως τις είχε και αν τους το μαρτυρούσε, δεν θα μπορούσαν να πιστέψουν πώς τις απέκτησε. Κι όμως δεν ήταν αυτό που του τριβέλιζε το μυαλό. Συνεχώς σκεφτόταν. Και όταν του καρφωνόταν μια ιδέα, τον ταλαιπωρούσε μέχρι να την υλοποιήσει. “Δεν ξέρω τι θέλω”, έλεγε φωναχτά για να παρηγορείται. Μα ήξερε τι ήθελε. Ήθελε εκδίκηση. Φαντασιωνόταν αυτό το πράγμα. Αυτή την εκδίκηση που ήθελε πιο πολύ απ’ όλα. Υπήρχε λόγος, υπήρχε τρόπος.

Ήξερε πως αυτή την ώρα θα την έβρισκε στη δουλειά. Μια δουλειά που, όπως σε κάθε αρχή, του προκαλούσε συναισθήματα χαράς και που κατέληξε να μοιάζει ανυπόφορη – εξαιτίας της. Το πιο κακόβουλο και κακόψυχο άτομο που είχε την ατυχία να συναναστραφεί. Ο δαίμονας που ρούφαγε από όλους την ενέργεια για να τρέφεται, να διατηρείται νέα και να μπορεί ακόμη να αναπνέει τον ίδιο δηλητηριασμένο αέρα που αναπνέουν και οι υπόλοιποι. Να τσεπώνει τα χρήματα και να δείχνει τους αστραφτερούς της κυνόδοντες μπροστά στα πρόσωπα όλων. Από πίσω τους όμως, ξεδιπλωνόταν ένα τέρας έτοιμο να τους κατασπαράξει με κάθε ευκαιρία.

Την παρακολουθούσε από απέναντι περιμένοντας να βγει για τσιγάρο. Καθημερινή, αθάνατη, εκνευριστική συνήθεια. Ύστερα από μισή ώρα επιτέλους την είδε. Το βλέμμα της άδειο από ψυχή. Είχε μόνο συγκεντρωμένα τα διασκορπισμένα απομεινάρια των άλλων. Εκείνος είχε καρφώσει τα μάτια του πάνω της εμμονικά. Εκείνη είχε ακουμπήσει το τσιγάρο στα χείλη της. Και τότε ήταν που συνέβη. Πριν καν ανοίξει τον αναπτήρα, σπίθες πετάγονταν από το μπουφάν της. Και όταν τελικά το παρατήρησε, οι πρώτες φλόγες έκαναν βόλτες στα μανίκια της, που γοργά εξαπλώθηκαν στο υπόλοιπο σώμα της και έφτασαν στο πρόσωπο και τα μαλλιά της. Το μόνο που σκεφτόταν πλέον ήταν η τρομερή ικανοποίηση και ανακούφιση γνωρίζοντας πως όλο αυτό το υπερ-σόου το είχε δημιουργήσει ο ίδιος τηλεπαθητικά, μόνο με τη δύναμη του μυαλού του.

Δεν πρόλαβε να βγάλει καν κάποια κραυγή. Το σώμα της έπεσε σαν ξερό ξύλο στο σκληρό τσιμέντο και η φωτιά έσβησε τόσο γρήγορα όσο είχε ανάψει, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει μια περιέργως μοναδική αποσύνθεση. Τότε έριξε μια ματιά προς τα κάτω. Τα χέρια του ήταν διαφορετικά. Με αυτά άγγιξε το πρόσωπο που προηγουμένως ήταν γεμάτο με χαραγματιές για να διαπιστώσει πως τώρα ήταν καθαρό και το κεφάλι του απαλλαγμένο από τα σήμαντρα του διαβόλου. Το σώμα του ήταν κι αυτό διαφορετικό και τα μαλλιά του μακριά. Κοίταξε απέναντι. Το σώμα εκείνης είχε γίνει απόλυτη στάχτη. Πέρασε το δρόμο και κοντοστάθηκε για λίγο μπροστά από το μαγαζί. Έβαλε ένα χαμόγελο και αποφάσισε να μπει. Όλοι την καλωσόρισαν πίσω.

Tags: dark , death , fantasy , horror , monster , mystery , scary , weird , αλλόκοτο , δαίμονας , διάβολος , διήγημα , δουλεία , εκδίκηση , καθρέφτης , κακόβουλο , κέρας , κέρατα , κόλαση , κραυγή , μεταμόρφωση , μυαλό , πλάσμα , Σκιά , σκιές , σπίθα , σπίθες , σώμα , τέρας , τηλεπάθεια , τρόμος , τσιγάρο , φωτιά , ψυχές , Ψυχή

Βέρα Παπαδοπούλου

Δημοσιεύτηκε 14 Φεβρουαρίου, 2020

Σχόλια και απόψεις.

Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.