Μπήκαν στην αίθουσα η μια μετά την άλλη, σε μια σειρά. Όλες απαστράπτουσες, όλες ντυμένες με όμορφα φορέματα και εντυπωσιακά κοσμήματα. Μου φάνηκε ότι η στενόμακρη αίθουσα έγινε πιο φωτεινή. Σαν να γέμισε με μια κρυστάλλινη ενέργεια που ανάβλυζε από τις ζωηρές κινήσεις τους, τα χαμόγελα και τ’ αρώματά τους που γαργαλούσαν τα ρουθούνια μου.
“Έπειτα, έφτασε στη σοφίτα και έσπασε και την πόρτα αυτή. Τίποτα όμως δεν είχε προετοιμάσει εκείνον και όλους τους άλλους εθελοντές που ήταν παρόντες. Οι εικόνες με τις οποίες θα έρχονταν αντιμέτωποι θα θύμιζαν σκηνικό από την κόλαση, αν μπορούσαν να κρυφοκοιτάξουν εκεί…”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
