Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
“Ψάχνω για ένα κομμάτι πράσινο, ανέγγιχτο από τα χέρια της πύρινης λαίλαπας που καταπίνει τα πάντα στο πέρασμά της. Δεν μπορώ να διακρίνω μέσα στον καπνό. Αναρωτιέμαι τι θα απογίνω. Περνάω μέσα από τα δάχτυλά μου την πράσινη χαίτη μου και την κοιτάω θλιβερά…”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
