Στο απέναντι άκρο της μικρής αίθουσας στεκόταν το άγαλμα του Πατέρα. Ήταν πανομοιότυπο με κάθε άλλο λαξευτό δημιούργημα που τον απεικόνιζε: Ένας ευθυτενής άνδρας που ήταν ντυμένος με μια ολόσωμη στολή. Μια μάσκα αερίων κάλυπτε το πρόσωπό του. Τα χέρια του ήταν απλωμένα προς τα εμπρός, τα δάχτυλά του προτεταμένα, σαν ευαίσθητες κεραίες.
Οι απαλοί ψίθυροι όλων εκείνων που προσεύχονταν καθισμένοι σε σειρές, μπροστά απ’ το άγαλμα, γέμιζαν την αίθουσα με απαλά κύματα αφοσίωσης.
Σηκώθηκε από το χαλί και τίναξε το φόρεμά της. Όμως, καθώς έκανε να προχωρήσει προς την πόρτα του δωματίου της, ένιωσε μια απότομη ζάλη. Το πάτωμα έγειρε. Ξαφνικά, βρέθηκε να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας, μπροστά σε ένα πιάτο με κεράσια που δεν θυμόταν να έχει σερβίρει.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
