Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
”Ο Σέθ πήρε θέση ετοιμότητας, για να αρχίσει η μονομαχία. Ο αντίπαλός του όμως αντί να κάνει το ίδιο, άπλωσε το χέρι του προς χειραψία. Για μια στιγμή παραξενεύτηκε. Υποπτεύθηκε πως θα εκμεταλλευτεί την ευγενή αυτή κίνηση για να τον χτυπήσει, αν ανταποδώσει την επιβεβαίωση. Έτσι διστακτικά άπλωσε το δεξί του χέρι κι έσφιξε το χέρι του αντιπάλου του.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
