Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
Οι Περιπατητές ήταν μεγάλο γένος, φυλή θα έλεγε κανείς. Η σκούφια τους κρατούσε από γαλάζιους πρίγκιπες και σοφές γυναίκες.
Ήταν όλοι όμορφοι και έξυπνοι, είχαν όμως μια παράξενη γενετική ιδιομορφία: Δεν είχαν φτερά. Ίσως ήταν το μοναδικό νεραϊδογένος, το οποίο παρουσίαζε μια τέτοια έλλειψη.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 7
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
