Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
“Ξαφνικά, ο Carrington πρόσεξε κάτι που ο ίδιος περίγραψε ως «δυο πολύ λαμπερές και λευκές εκλάμψεις», οι οποίες ανάβλυζαν μέσα από τις κηλίδες. Πέντε λεπτά αργότερα εκείνα τα πύρινα σιντριβάνια έσβησαν, αλλά μέσα σε λίγες ώρες το άγγιγμά τους θα γινόταν αισθητό σε ολόκληρο τον κόσμο.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
