Στο απέναντι άκρο της μικρής αίθουσας στεκόταν το άγαλμα του Πατέρα. Ήταν πανομοιότυπο με κάθε άλλο λαξευτό δημιούργημα που τον απεικόνιζε: Ένας ευθυτενής άνδρας που ήταν ντυμένος με μια ολόσωμη στολή. Μια μάσκα αερίων κάλυπτε το πρόσωπό του. Τα χέρια του ήταν απλωμένα προς τα εμπρός, τα δάχτυλά του προτεταμένα, σαν ευαίσθητες κεραίες.
Οι απαλοί ψίθυροι όλων εκείνων που προσεύχονταν καθισμένοι σε σειρές, μπροστά απ’ το άγαλμα, γέμιζαν την αίθουσα με απαλά κύματα αφοσίωσης.
”Τα νύχια και τα δόντια του ήταν τεράστια και κοφτερά και η ανάσα του μύριζε σαν θειάφι, ενώ το περιέβαλλε ένα κύμα υπερφυσικής θερμότητας. Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, σκότωσε έναν άνδρα και ένα παιδί που εκείνη τη στιγμή προσεύχονταν, ενώ όσους άλλους άγγιξε, τους σημάδεψε για πάντα με φριχτές ουλές που έμοιαζαν με βαθιά εγκαύματα.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
