Μπήκαν στην αίθουσα η μια μετά την άλλη, σε μια σειρά. Όλες απαστράπτουσες, όλες ντυμένες με όμορφα φορέματα και εντυπωσιακά κοσμήματα. Μου φάνηκε ότι η στενόμακρη αίθουσα έγινε πιο φωτεινή. Σαν να γέμισε με μια κρυστάλλινη ενέργεια που ανάβλυζε από τις ζωηρές κινήσεις τους, τα χαμόγελα και τ’ αρώματά τους που γαργαλούσαν τα ρουθούνια μου.
“Μπορεί να έχουν ξεχάσει πώς με λένε -εδώ εγώ δεν το θυμάμαι πια. Κάποιοι με φώναζαν Τζακ Φροστ, άλλοι Χειμώνα, άλλοι Άγιο Βασίλη, άλλοι Άγιο Νικόλα. Δε βαριέσαι. Τι σημασία έχει ένα όνομα; Μονάχα η έξαψη στα πρόσωπά τους με νοιάζει. Αυτήν περιμένω πώς και πώς, κάθε φορά.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
