“Οι αρθρωτοί βραχίονες του ρομπότ αναδιπλώθηκαν στο εσωτερικό του και εκείνο αποχώρησε από την αίθουσα αθόρυβα, γλιστρώντας απαλά πάνω σ’ ελαστικούς τροχούς. Μαζευτήκαμε γύρω από τη μονάδα. Τα λευκά φώτα της οροφής τη γέμιζαν μ’ ένα διάχυτο φως που καταργούσε τις σκιές και αποκάλυπτε κάθε λεπτομέρεια του πλάσματος που βρισκόταν στο εσωτερικό της.
Και τι πλάσμα ήταν αυτό! Στα μάτια μου αξιοθαύμαστο αλλά στο βλέμμα κάθε άλλου πολίτη της πόλης αποκρουστικό, ακόμα και τρομακτικό. Κι όμως, γενετικά τουλάχιστον ήταν άνθρωπος ή μάλλον, μια διαφοροποιημένη εκδοχή ανθρώπου…”
Πλησίασα διστακτικά καθώς ο σφυγμός μου είχε αρχίσει να χοροπηδάει. Η Μητέρα ήταν ένα πρόσωπο ιερό, την περίβαλλε ένας αέρας μαγείας. Ωστόσο, ο αγγελιοφόρος της είχε κατέβει στο χωριό για την ετήσια επιλογή και οι προύχοντες είχαν διαλέξει εμένα. Οπότε έπρεπε να την συναντήσω απόψε.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
