Η θάλασσα που μας έτρεφε, πότε-πότε μας χάριζε παράξενα δώρα. Πολλά πρωινά, συνήθως μετά από μια νύχτα καταιγίδας, όταν τα κύματα φούσκωναν και έσκαγαν πάνω στους βράχους σαν εξαγριωμένα θηρία, βρίσκαμε μυστήρια αντικείμενα στην αμμουδιά…
“Το μεγάλο εκείνο κτίριο παραμορφώνει τον χώρο. Υψώνεται σαν πελώριος οβελίσκος από τσιμέντο γυαλί και μέταλλο. Τα θεμέλιά του χώνονται βαθιά μέσα στη Γη, διαταράσσουν τις υπόγειες διαδρομές του νερού που την κρατάνε ζωντανή και ασκούν αφύσικες πιέσεις σε πανάρχαια πετρώματα.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
