Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
Μπήκαν στην αίθουσα η μια μετά την άλλη, σε μια σειρά. Όλες απαστράπτουσες, όλες ντυμένες με όμορφα φορέματα και εντυπωσιακά κοσμήματα. Μου φάνηκε ότι η στενόμακρη αίθουσα έγινε πιο φωτεινή. Σαν να γέμισε με μια κρυστάλλινη ενέργεια που ανάβλυζε από τις ζωηρές κινήσεις τους, τα χαμόγελα και τ’ αρώματά τους που γαργαλούσαν τα ρουθούνια μου.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 10
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
