Ο Πέτρος Ριβέρης είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “Τα Χρονικά της Οργής I: Ύβρις” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής. Μέσα από αυτή τη συνέντευξη, ο Πέτρος Ριβέρης μας αποκαλύπτει τις πηγές έμπνευσής του, τη σχέση του με τη συγγραφή και τη δημιουργία της σειράς βιβλίων “Τα Χρονικά της Οργής”. Απαντά αινιγματικά για το τι αποτελεί το πρώτο του μυθιστόρημα: “Είναι αλληγορία, ίσως υποσυνείδητα και μια αυτοβιογραφία. Ποιος ξέρει;” και, αναμφίβολα, μας ιντριγκάρει να θελήσουμε να μάθουμε περισσότερα για “Τα Χρονικά της Οργής”. Αυτή η συνέντευξη αποτελεί μια πρώτη γεύση για το τι να περιμένετε από το φιλόδοξο πρώτο βιβλίο του συγγραφέα.
Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη συγγραφή;
Μεγάλωσα σε ένα αντιπαιδαγωγικό περιβάλλον, με πολλές δυσκολίες. Έτσι, ένα απόγευμα, κάθισα στον καινούργιο μου υπολογιστή, 16 ετών, να γράψω αυτά που δεν μπορούσα να πω.
Το ένα απόγευμα έφερε το άλλο και σε λίγο καιρό είχα σελίδες επί σελίδων με ασυνάρτητες σκέψεις, πνιγμένες στις παραβολές και με μια λυρικότητα που δεν ήξερα ότι είχα, δεδομένου ότι δεν ήμουν ποτέ καλός μαθητής.
Με το πέρασμα του καιρού, αυτές οι καταιγίδες ασυναρτησιών μετατράπηκαν σε δομημένη σκέψη, ώσπου το πρώτο ψήγμα των Χρονικών εμφανίστηκε στην οθόνη μου.
Τι σου προσφέρει σε πνευματικό επίπεδο η συγγραφή;
Έναν εσωτερικό διάλογο τόσο ειλικρινή, που πολλές φορές με κολλάει στον τοίχο.
Με διδάσκει να ψάχνω τις κατάλληλες ερωτήσεις που είναι πολύ πιο χρήσιμες από οποιαδήποτε απάντηση.
Εκπαίδευση στην οξυδέρκεια, προσήλωση στις λεπτομέρειες. Πράγματα που χωρίς τη συγγραφή, ίσως και να μην εκπαίδευα ποτέ.
Και γιατί όχι, μια μορφή ψυχοθεραπείας.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς και κατά πόσο θεωρείς ότι σε έχουν επηρεάσει στον τρόπο γραφής σου;
Ιούλιος Βερν. Χέρμπερτ. Νταν Σίμονς. Γκράχαμ Μάστερτον.
Αν και δεν έχω μεγάλη αναγνωστική γκάμα, οι κυριότερες επιρροές μου είναι από κόμικς, μουσική, πίνακες.
Ο κάθε ένας, μου έδειξε μια διαφορετική κοσμοθεωρία σχετικά με το γράψιμο, δεδομένου πως όλοι δραστηριοποιήθηκαν σε διαφορετικές εποχές και με διαφορετικό καλλιτεχνικό πλαίσιο.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε μερόνυχτα για να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση, πραγματικά.
Τι σε ενέπνευσε για τη δημιουργία της σειράς βιβλίων «Τα Χρονικά της Οργής»;
Το συναίσθημα. Το συναίσθημα που ήθελε να βγει εκείνη την εποχή από μέσα μου. Μα ήταν ακατέργαστο κι εγώ πολύ ανώριμος για να καταλάβω ποιο ακριβώς συναίσθημα είναι αυτό.
Άρχισε λοιπόν να ντύνεται με την ατμόσφαιρα των Cradle of Filth και ιδιαίτερα τον δίσκο Midian. Με προσπάθειες μίμησης ταινιών τρόμου και επικών σκηνών, καθώς και την ωμότητα που καταβρόχθιζα από τα κόμικς του Spawn.
Φυσικά, πάντα με τράβαγε και το Θείο, οπότε ο πομπώδης λόγος της Αγίας Γραφής ήταν ο κατάλληλος αφηγηματικός τρόπος για να γίνει όλο αυτό πραγματικότητα.
Η σχέση του συγγραφέα με το δημιούργημά του είναι συχνά περίπλοκη. Πώς συνδέεσαι με «Τα Χρονικά της Οργής»;
Είναι μια σχέση περίπλοκη και πολύχρονη. Συνέχισα να γράφω μέχρι τα είκοσί μου χρόνια και μετά πολύ σποραδικά μέχρι τα είκοσι πέντε.
Μετά… τίποτα.
Έπρεπε να φτάσω σαράντα χρονών και μετά από μια αλληλουχία γεγονότων, ώστε να ανοίξω ξανά τον φάκελο με Τις χαμένες ψυχές της Δαφουλέρνης, όπως ήταν ο τίτλος μέχρι τότε.
Μπορεί, βέβαια, να μην έγραφα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά η ιστορία ποτέ δεν έφυγε από το μυαλό μου.
Έτσι, όταν ξεκίνησα πάλι, γράφτηκε ολόκληρη μέσα σε ένα εξάμηνο, μαζί με τις επιμέλειες και όλη την διαδικασία.
Θες να μας εξηγήσεις τι είναι το Grimdark και τι σε ελκύει στο συγκεκριμένο υποείδος;
Ο νονός του Grimdark είναι το Warhammer 40k και ήρθε ως επανάσταση ή εναλλακτική αν θέλεις στην επική φαντασία.
Βαρέθηκε να βλέπει στο Φανταστικό άπλετο καλό και άμεμπτους χαρακτήρες, σχεδόν καρικατούρες που απλά απεικόνιζαν τα Αρχέτυπα, απομακρύνοντας από πάνω τους την προσβασιμότητα και μετατρέποντάς τους σε Ήρωες.
Όχι πως αυτό είναι κακό. Αλλά δεν υπάρχει μόνο αυτό.
Κάποιες φορές, ο ιππότης χρειάζεται και να κατουρήσει. Κάποιες άλλες, δεν θα είναι και δεν πρέπει να είναι και τόσο ιππότης τελικά.
Αυτό που με ελκύει, είναι ότι δεν εξαρτάται από την ποσότητα βίας, αθυροστομίας ή πόσο σοκαριστικό θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Αυτό που μετράει στο Grimdark, είναι η ειλικρινής και εκ βαθέων εξερεύνηση των χαρακτήρων. Οι επιλογές και οι συνέπειές τους. Η οπτική προς τη ζωή που θα αλλάξει ή όχι.
Και κυρίως, επειδή ποτέ δεν υπόσχεται ένα καλό και χαρούμενο τέλος επειδή ο αναγνώστης πρέπει να νιώσει καλά στο τέλος.
Το Grimdark, σε κοιτάει και σε ρωτά: Ποιος το λέει αυτό;
Ε, αυτή η αλητεία, μ’ αρέσει πολύ!
Τι πρέπει, και τι δεν πρέπει, να περιμένει κανείς πριν διαβάσει το βιβλίο «Τα Χρονικά της Οργής I: Ύβρις»;
Δεν πρέπει να περιμένει μια εύκολη ιστορία ή μια συμβατική αφήγηση. Δεν είναι ένας εδραιωμένος κόσμος αφού δεν αντιγράφει Άρχοντα ή κάποιο από τα γνωστά κλασσικά έργα, πράγμα που δυσκολεύει το εγχείρημα.
Είναι αλληγορία, ίσως υποσυνείδητα και μια αυτοβιογραφία. Ποιος ξέρει;
Αν κάποιος τώρα, ζητά να διαβάσει μια ιστορία ηρωισμού με λαμπερές πανοπλίες και πριγκίπισσες που κλάνουν τριαντάφυλλα, συγνώμη (όχι και τόσο πολύ), αυτό δεν είναι ένα τέτοιο βιβλίο.
Έχει ανηλεή εσωτερική αναζήτηση και εξερεύνηση του κεντρικού του άξονα, που είναι το γενεαλογικό τραύμα.
Ποια θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή μιας σειράς βιβλίων;
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι είναι μια τεράστια δέσμευση, τόσο από τον συγγραφέα, όσο και από τον αναγνώστη.
Και εκεί ακριβώς επάνω, εμείς οι συγγραφείς, θα πρέπει να τιμήσουμε τις υποσχέσεις που δώσαμε στον αναγνώστη, από την πρώτη κιόλας λέξη του πρώτου βιβλίου.
Τόσο χρονικά, όσο και ποιοτικά.
Μετά είναι η προσωπική εργασία που είναι εξαιρετικά απαιτητική. Απαιτεί προσήλωση και συνεχή επαγρύπνηση, έτσι ώστε να μην υπάρξει κάποιο λάθος, κάποια παράλειψη που θα στοιχίσει ώρες διορθώσεων αργότερα.
Και πάνω από όλα, σε χρειάζεται παρών. Παρών να κρατήσεις την αφήγηση ίδια, την ατμόσφαιρα και το συναίσθημα. Και αυτό νομίζω, είναι το δυσκολότερο.
Πώς κρίνεις τη θέση του φανταστικού, και του speculative fiction γενικότερα, στη νεοελληνική λογοτεχνία;
Τεράστια ερώτηση με εξίσου τεράστια απάντηση, την οποία θα προσπαθήσω να συνοψίσω.
Για να εξηγήσουμε τι συμβαίνει σήμερα στο ελληνικό φανταστικό, θα πρέπει να ονομάσουμε τους συντελεστές.
Αναγνώστες.
Συγγραφείς.
Εκδοτικοί οίκοι.
Ακαδημαϊκός κόσμος.
Δεν υπάρχει αναγνωστική παιδεία.
Δεν υπάρχει συγγραφική παιδεία.
Δεν υπάρχει εκδοτική παιδεία.
Δεν υπάρχει παιδεία.
Οι αναγνώστες δεν έχουν καταλάβει τη δύναμή τους και άγονται και φέρονται κολλημένοι στην αγγλοσαξονική γραμματεία, λες και δεν υπάρχει ελληνική ή Βαλκανική ή Αφρικανική ή Ασιατική.
Είναι αυτοί που μπορούν να πιέσουν συγγραφείς και εκδοτικούς να κάνουν ή να μην κάνουν συγκεκριμένες κινήσεις.
Είναι αυτοί που μπορούν να απαιτήσουν.
Και δεν το κάνουν.
Οι συγγραφείς από την άλλη, δεν είναι αποφασισμένοι να δώσουν δύσκολα και ποιοτικά έργα στους αναγνώστες και να το κάνουν με σεβασμό στην τέχνη τους αλλά και στον εαυτό τους.
Δεν έχουν καταλάβει τη δύναμή τους στο να επιμορφώνουν και να διαμορφώνουν το κοινό. Αν στην τελική δεν έχει δύναμη η συγγραφή ή η Τέχνη εν γένει, τότε τι έχει;
Δεν έχουν τιθασεύσει την πρωταρχική τους ανάγκη να δουν εκτυπωμένο το έργο τους και τον καημό τους να κυκλοφορεί. Και αυτό, κάνει κακό σε όλους μας, γιατί επάνω στην φούρια, οι επιμέλειες δεν είναι καλές, τα εξώφυλλα (και όχι μόνο) φτηνιάρικα ΑΙ που είναι όνειδος για όποιον θέλει να λέγεται καλλιτέχνης και βγαίνει ένα αποτέλεσμα, ας το πούμε ευγενικά, όχι για κυκλοφορία.
Οι εκδοτικοί. Οι εκδοτικοί είναι εταιρείες και σαν τέτοιες θα πρέπει να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Αλλά μέχρι που; Ποια είναι τα όρια; Η επιλογή έχει γίνει και είναι η ποσότητα έναντι της ποιότητας. ΑΙ εξώφυλλα, ΑΙ επιμέλειες, συνεκδόσεις… Που είναι ο σεβασμός στο βιβλίο; Στην Τέχνη; Στον πολιτισμό;
Ο Ακαδημαϊκός κόσμος. Αυτός κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Μονολιθικός και αναλωμένος σε τεϊοποτικά γκαλά και αλληλοπαρασημοφορήσεις του τίποτα.
Ενώ η ελληνική γραμματεία βρίθει από το φανταστικό, από την εποχή των Ημίθεων και του Ομήρου μέχρι και σήμερα, το να γράψεις για φανταστικούς κόσμους για κάποιον λόγο σε κάνει μη ακαδημαϊκό, φτηνιάρη και τριτοτελευταίο.
Που είναι οι Ακαδημαϊκοί να κάνουν μελέτες και να προωθήσουν το ελληνικό φανταστικό; Να κάνουν την σύνδεση από τα Ομηρικά έπη και την, ατελείωτη πραγματικά λαογραφία μας, με την σύγχρονη εποχή; Να επιμορφώσουν και να καθοδηγήσουν την πνευματική ζωή του τόπου μας;
Θα σας πω που είναι.
Πουθενά.
Έτσι, μένει μόνο σε εμάς, συγγραφείς και αναγνώστες να αλληλοβοηθηθούμε και να αναδείξουμε το πλήθος νέων και ταλαντούχων συγγραφέων, που ναι, πιστεύω ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά ή να οδηγήσουν σε νέα ύψη και δρόμους την λογοτεχνία.
Ποια είναι τα συγγραφικά σου σχέδια για το μέλλον;
Προς το παρόν εστιάζω στην ολοκλήρωση του δεύτερου βιβλίου των Χρονικών της Οργής αλλά, υπάρχουν και πολλά side projects τα οποία θα ανακοινωθούν εν καιρώ.
Σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου. Ευχόμαστε να είσαι πάντα δημιουργικός και γεμάτος φαντασία.
Εγώ ευχαριστώ για τον χώρο που μου παραχωρήθηκε να πω κι εγώ τον πόνο μου!
Το βιβλίο “Τα Χρονικά της Οργής Ι: Ύβρις” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής και μπορείτε να το αποκτήσετε εδώ.
Tags: AI , books , Cradle of Filth , dark fantasy , fantasy books , Fantasy Literature , Graham Masterton , Grimdark , Grimdark Λογοτεχνία , Spawn , Warhammer 40000 , Warhammer 40k , Βιβλία Grimdark , Βιβλία Φαντασίας , βιβλίο φαντασίας , βιβλίο φανταστικού , Εκδόσεις Ελκυστής , Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής , Έλληνας συγγραφέας , Ελληνική Λογοτεχνία , ελληνική σειρά φαντασίας , Η φαντασία στην ελληνική λογοτεχνία και τέχνη διαχρονικά , ιστορία φαντασίας , ιστορίες φαντασίας , Παράξενος Ελκυστής , Πέτρος Ριβέρης , Πέτρος Ριβέρης συγγραφέας , Πέτρος Ριβέρης Τα Χρονικά της Οργής , Συγγραφέας , Τα Χρονικά της Οργής , Τα Χρονικά της Οργής Ύβρις
Σχόλια και απόψεις.
Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.