Πολλές συνεργασίες καλλιτεχνών ξαφνιάζουν τους οπαδούς τους. Αρκετοί σκληροπυρηνικοί ροκάδες δεν θα μπορούσαν να δεχτούν να δουν τα είδωλά τους, τα “ιερά τέρατα”, να συνεργάζονται με τραγουδιστές της ποπ τσιχλόφουσκας. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί τους Aerosmith να βγάζουν ένα τραγούδι μαζί με ένα hip-hop σχήμα το 1986, κι όμως το Walk this Way μαζί με τους Run-DMC ακούγεται στο ραδιόφωνο σαράντα χρόνια αργότερα. Στιγμές έμπνευσης σαν αυτήν αποδεικνύουν ότι η ανάμιξη ετερόκλητων στοιχείων μπορεί να οδηγήσει σε μαγικές δημιουργίες, θολώνοντας συχνά τα όρια ανάμεσα στις κατηγοριοποιήσεις στην τέχνη, κατηγοριοποιήσεις οι οποίες θεωρούμε συχνά ότι μας διευκολύνουν τη ζωή ενώ στην πραγματικότητα μάλλον απλά προσπαθούν να στερήσουν λίγη λάμψη από την πολυμορφία της. Οι απρόσμενες συναντήσεις καλλιτεχνών μπορούν, όπως στο προηγούμενο παράδειγμα, να οδηγήσουν σε ιστορικές στιγμές, αλλά μπορούν να καταλήξουν και σε παταγώδη αποτυχία. Τι γίνεται, όμως, όταν συναντιούνται δυο βασιλιάδες;
Το 1995, ο Michael Jackson είναι ένας λαβωμένος σούπερσταρ. Δύο χρόνια μετά την πρώτη καταγγελία για κακοποίηση ανηλίκου, το FBI τον έχει εξετάσει εξονυχιστικά, έχει εισβάλει στο Neverland Ranch και τον έχει υποβάλει σε πολύωρο γυμνό σωματικό έλεγχο, παρόλα αυτά δεν βρίσκουν τίποτα ενοχοποιητικό και η υπόθεση κλείνει εν τέλει με έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό ο οποίος δεν ωφελεί επικοινωνιακά τον Τζάκσον. Όταν κυκλοφορεί τον δίσκο HIStory: Past, Present and Future, Book I, δεν είναι πλέον απλά ο Βασιλιάς της Ποπ, είναι ο Τρελο-Τζάκο τον οποίο τα ΜΜΕ της εποχής απολαμβάνουν να κατασπαράζουν σε καθημερινή βάση για την εμφάνιση του, την εκκεντρικότητά του και τις φήμες που θα τον κυνηγάνε για το υπόλοιπο της ζωής του μέχρι να τον λυγίσουν. Παρόλα αυτά, ο νέος του δίσκος λάμπει μέσα από διαμάντια όπως τα Earth Song, They Don’t Care about Us και Scream, και η ακόλουθη παγκόσμια περιοδεία του γίνεται συνώνυμη του sold out.
Ο δίσκος HIStory, αν και δεν φτάνει την ποπ τελειότητα του Thriller ή την μαεστρική ποικιλομορφία του Dangerous, είναι ο πλέον προσωπικός του και μέσα από αυτόν εκφράζει τον θυμό του, την απομόνωσή του, την δυσαρέσκειά του για την αντιμετώπισή του από τα ΜΜΕ, την ευθραστότητά του και, ούτε λίγο ούτε πολύ, την κοσμοθεωρία του. Στα πλαίσια της ηχογράφησης αυτού του δίσκου δημιουργείται και το τραγούδι Ghosts, το οποίο όμως δεν θα είναι στην τελική λίστα του άλμπουμ. Ο Michael έχει άλλα σχέδια για αυτό το τραγούδι, θέλει να δημιουργήσει με βάση αυτό μια ταινία που θα λειτουργεί και ως βίντεο κλιπ, ένα είδος στο οποίο θριάμβευσε όπως κανείς άλλος μέσα από μνημειώδη έργα όπως τα Thriller, Beat it και Remember the Time. Το Ghosts, όπως προμηνυεί και ο τίτλος, πρόκειται να έχει μια αισθητική τρόμου και, έτσι, επιστρατεύει τον αντίστοιχο βασιλιά του.
“STEPHEN; Stephen King; Είμαι ο… εμμ… ο Michael; Ο Michael Jackson; Θεέ μου, είμαι μεγάλος θαυμαστής σου!” η φωνή του Michael τρέμει. Ο Stephen King είναι στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου και τον καθησυχάζει ότι είναι κι εκείνος θαυμαστής του. Ο Michael ζητάει από τον Βασιλιά του Τρόμου να γράψουν το πιο τρομακτικό βίντεο-κλιπ όλων των εποχών, κάτι που να θυμίζει τον παλιό Frankenstein, αλλά να είναι πιο τρομακτικό. Η ιστορία μιας απρόσμενης συνεργασίας έχει ξεκινήσει. Την ιστορία της ταινίας θα συνυπογράψουν ο Τζάκσον, ο Κινγκ και ο συχνός συνεργάτης του Κινγκ, Mick Garris, ενώ τη σκηνοθεσία θα αναλάβει ο Stan Winston. Ο Stephen King, ο οποίος την ίδια χρονιά που κυκλοφορεί το Ghosts θα εκδώσει το Πράσινο Μίλι, αργότερα θα μνημονεύσει τις υπέροχες χορευτικές ικανότητες του τραγουδιστή αλλά και κάτι πολύ πιο ενδόμυχο. Είχε διακρίνει σε εκείνον κάτι που χαρακτηρίζει όσους ανθρώπους είναι προικισμένοι με υπέρμετρο ταλέντο: μια θλίψη και μια σχεδόν επίπονη επιθυμία να ικανοποιεί το κοινό του, μια επιθυμία που καταλήγει να κάνει το ταλέντο να μοιάζει ορισμένες φορές με κατάρα, και όχι με ευλογία.
Η ταινία-βιντεοκλίπ έχει προϋπολογισμό 15 εκατομμυρίων και διαρκεί πάνω από 38 λεπτά, κατέχοντας το ρεκόρ Guinness του μεγαλύτερου βίντεο-κλιπ έως και το 2013. Η ιστορία του βιντεοκλίπ εκτυλίσσεται στην πόλη Normalville, σε μια έπαυλη της οποίας κατοικεί ο Μαέστρος (Michael Jackson), ένας εκκεντρικός χαρακτήρας με μεταφυσικές ικανότητες. Ο Δήμαρχος της πόλης (τον οποίο επίσης υποδύεται ο Jackson σε μια απίστευτη μεταμόρφωση) καλεί τους πολίτες να καταδιώξουν τον Μαέστρο και να τον εξοστρακίσουν από την πόλη, με την κατηγορία του “φρικιού”. Οι αναλογίες με τα βιώματα του Τζάκσον εκείνα τα χρόνια είναι εμφανείς. Η εμφάνιση, μάλιστα, του Δημάρχου θυμίζει αυτή του εισαγγελέα Tom Sneddon, ο οποίος πρωτοστάτησε στο κυνήγι εναντίον του Τζάκσον τόσο στην υπόθεση του 1993 όσο και του 2005, στην οποία ο Τζάκσον αθωώθηκε πανηγυρικά σε μια πύρρειο, όμως, νίκη, καθώς η πολύκροτη διαδικασία φάνηκε να τον τραυμάτισε ανεπανόρθωτα. Η εμμονή του Tom Sneddon για τον Τζάκσον αποτυπώθηκε έξυπνα από τον τελευταίο στο ροκ τραγούδι του D.S., το οποίο κυκλοφόρησε στο άλμπουμ HIStory και στο οποίο συμμετείχε ο κιθαρίστας Slash των Guns N’ Roses.
Η ταινία θα κυκλοφορήσει σε VHS το 1996 και την επόμενη χρονιά θα προβληθεί στο Φεστιβάλ των Καννών. Εκείνη την περίοδο, όπως και σχεδόν μέχρι και σήμερα, φαίνεται να είναι οριακά αντιδεοντολογικό να γράψει κανείς στον τύπο μια θετική γνώμη για τον Τζάκσον και το έργο του. Η ταινία Ghosts δεν θα ξεφύγει από αυτό το διαφαινόμενο μοτίβο, αντίθετα θα χαρακτηριστεί ως μια αποτυχημένα προφανής και πομπώδης αλληγορία για τη ζωή του Τζάκσον. Πιο πρόσφατες κριτικές επαναξιολογούν το Ghosts ως μια επιτυχημένη συνέχεια του Thriller που μπορεί να κατατάσσεται επάξια στο υποείδος του black horror. Η διαφοροποίηση μεταξύ του κοινού και των κριτικών αναφορικά με τις εντυπώσεις τους για το έργο του Τζάκσον είναι διαχρονική και αποτυπώνεται και στο Ghosts, το οποίο στην πλατφόρμα Rotten Tomatoes συγκεντρώνει 88% θετικές κριτικές από το κοινό.
Η βιογραφική ταινία για την πρώτη περίοδο της καριέρας του Tζάκσον, Michael, η οποία ξεπέρασε πρόσφατα σε έσοδα το 1 δισεκατομμύριο δολάρια, αποτέλεσε μια σπάνια αφορμή για μια πιο θετική αντιμετώπιση του εκκεντρικού σταρ, ο οποίος συνεχίζει να είναι επίκαιρος και προσοδοφόρος δεκαεπτά χρόνια μετά τον θάνατό του. Το Ghosts αποτελεί μια κραυγή διαφορετική από τα αλησμόνητα hee-hee που συνήθιζε να χαρίζει στα τραγούδια του. Είναι μια κραυγή του Τζάκσον ενάντια σε αυτούς που, λόγω της εκκεντρικότητάς του, προσπάθησαν να τον εκβιάσουν και να αμαυρώσουν την εικόνα του. Μία από τις πιο εύστοχες τοποθετήσεις για τον Τζάκσον θα γίνει από έναν εξαίσιο αναγνώστη της ανθρώπινης ψυχολογίας και απολαυστικό χειριστή του λόγου, τον ίδιο τον Stephen King:
“Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν καταδικάστηκε ποτέ, και όταν ρώτησα τον Mick (σ.σ. Garris), ο οποίος έκανε παρέα με τον Michael ανά διαστήματα, ήταν κατηγορηματικός αναφορικά με την πεποίθησή του ότι ο Michael Jackson ήταν όντως αθώος για τις κατηγορίες κακοποίησης. Στο δικαστήριο της κοινής γνώμης, παρόλα αυτά, βρέθηκε ένοχος για Παραξενιά Πρώτου Βαθμού, και κατέληξε απομονωμένος από το ένα στοιχειωμένο κάστρο στο άλλο. Τελικά, πέθανε σε ένα από αυτά. Παράξενος άνθρωπος. Χαμένος άνθρωπος. Και όχι μοναδικός στον τρόπο που έφυγε. Όπως ο James Dean, ο Elvis Presley, ο Kurt Cobain, ο Heath Ledger, και μια ντουζίνα ακόμα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, απλά μας άφησε πάρα πολύ νωρίς.”
Tags: 1995 , Black horror , Frankenstein , ghosts , Guns N' Roses , history , Jackson , king , Michael Jackson , Mick Garris , Music , Slash , Stan Winston , Stephen King , thriller , VHS , Video , weird , weird article , weird articles , Weird Άρθρα , αλλόκοτο , αλλόκοτος , Βασιλιάς της Ποπ , Βασιλιάς της Ποπ φήμες , βασιλιάς του τρόμου , Βιντεοκλίπ , θρίλερ , κίτρινο , Μάικλ Τζάκσον , Μάικλ Τζάκσον φήμες , Μουσική , Παράξενο , ποπ κουλτούρα , σινεμά , Στέφεν Κινγκ , Στίβεν Κινγκ , ταινία τρόμου , ταινίες τρόμου , τέχνη , Τζάκσον , τρόμος , Φαντάσματα , Φεστιβάλ Καννών , Φρανκενστάιν
Σχόλια και απόψεις.
Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.