Η θάλασσα που μας έτρεφε, πότε-πότε μας χάριζε παράξενα δώρα. Πολλά πρωινά, συνήθως μετά από μια νύχτα καταιγίδας, όταν τα κύματα φούσκωναν και έσκαγαν πάνω στους βράχους σαν εξαγριωμένα θηρία, βρίσκαμε μυστήρια αντικείμενα στην αμμουδιά…
“Άγγιξε απαλά την επιφάνεια του καθρέφτη και εκείνη υποχώρησε σαν λεπτεπίλεπτη μεμβράνη. Στις άκρες των δαχτύλων της ένιωσε το απαλό και δροσερό φιλί μιας ανοιξιάτικης αύρας και τότε, κατάλαβε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει.”
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
