“Είχε ανοίξει με τα νυχάκια του μια τρύπα στην πλαστική του φυλακή και με κοιτούσε από μέσα της, ένα ζευγάρι ματάκια στο χρώμα του κεχριμπαριού, φοβισμένα αλλά και γεμάτα ελπίδα…”
Η θάλασσα που μας έτρεφε, πότε-πότε μας χάριζε παράξενα δώρα. Πολλά πρωινά, συνήθως μετά από μια νύχτα καταιγίδας, όταν τα κύματα φούσκωναν και έσκαγαν πάνω στους βράχους σαν εξαγριωμένα θηρία, βρίσκαμε μυστήρια αντικείμενα στην αμμουδιά…
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
