Ήταν εκπληκτικό το πως άλλαξαν όλα, από τη μια στιγμή στην άλλη: Κατά τη διάρκεια ενός και μόνο δευτερολέπτου. Οι οθόνες των κινητών τηλεφώνων του πλήθους που γέμιζε το σούπερ μάρκετ, έγιναν κόκκινες και ένας στριγκός ήχος ξεπήδησε μέσα από τα ηχεία τους. Μια ειδοποίηση από το σύστημα πολιτικής προστασίας. Ταυτόχρονα από κάπου μακριά, άρχισε να ακούγεται κάποια σειρήνα. Ήταν ένας ήχος στοιχειωτικός, απόκοσμος, ανατριχιαστικός. Ένας προάγγελος καταστροφής.
Στάθηκα στο κέντρο του ξέφωτου και κοίταξα τις κορφές των δέντρων που διαγράφονταν γύρω μου σαν γκρίζα αποτυπώματα πίσω απ’ το πέπλο της λευκής ομίχλης. Λικνίζονταν απαλά και ήταν πανύψηλες. Εκείνα τα δέντρα ήταν πανάρχαια. Πολλών εκατοντάδων ετών το δίχως άλλο. Είχαν καταφέρει να επιβιώσουν από αρρώστιες και καταιγίδες, από κλιματικές αλλαγές και επιθέσεις πεινασμένων εντόμων, ακόμα και από το καταστροφικό χέρι του ανθρώπου που με τις μηχανές του λεηλατούσε τη Γη. Είχαν κάτι το ιερό.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 30
ΕπόμενηΕνημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
