“Οι αρθρωτοί βραχίονες του ρομπότ αναδιπλώθηκαν στο εσωτερικό του και εκείνο αποχώρησε από την αίθουσα αθόρυβα, γλιστρώντας απαλά πάνω σ’ ελαστικούς τροχούς. Μαζευτήκαμε γύρω από τη μονάδα. Τα λευκά φώτα της οροφής τη γέμιζαν μ’ ένα διάχυτο φως που καταργούσε τις σκιές και αποκάλυπτε κάθε λεπτομέρεια του πλάσματος που βρισκόταν στο εσωτερικό της.
Και τι πλάσμα ήταν αυτό! Στα μάτια μου αξιοθαύμαστο αλλά στο βλέμμα κάθε άλλου πολίτη της πόλης αποκρουστικό, ακόμα και τρομακτικό. Κι όμως, γενετικά τουλάχιστον ήταν άνθρωπος ή μάλλον, μια διαφοροποιημένη εκδοχή ανθρώπου…”
Ήταν εκπληκτικό το πως άλλαξαν όλα, από τη μια στιγμή στην άλλη: Κατά τη διάρκεια ενός και μόνο δευτερολέπτου. Οι οθόνες των κινητών τηλεφώνων του πλήθους που γέμιζε το σούπερ μάρκετ, έγιναν κόκκινες και ένας στριγκός ήχος ξεπήδησε μέσα από τα ηχεία τους. Μια ειδοποίηση από το σύστημα πολιτικής προστασίας. Ταυτόχρονα από κάπου μακριά, άρχισε να ακούγεται κάποια σειρήνα. Ήταν ένας ήχος στοιχειωτικός, απόκοσμος, ανατριχιαστικός. Ένας προάγγελος καταστροφής.
ΣΕΛΙΔΑ 1 / 1
Ενημερωθείτε για τα νέα μας πρώτοι, απευθείας από το email σας.
