Αν και ο άνθρωπος έχει κατακτήσει τη Γη και έχει κρυφοκοιτάξει σχεδόν σε κάθε γωνιά της χέρσου, υπάρχουν ακόμη ορισμένα μέρη που ξέρουν καλά να φυλούν τα μυστικά τους. Σήμερα, ακόμα και με την τεχνολογία που έχουμε αυτή τη στιγμή στα χέρια μας, είναι αδύνατον να αποκρυπτογραφήσουμε όλα τα μυστήρια αυτού του κόσμου. Ένα από αυτά είναι και η λίμνη Roopkund.
Κρυμμένη ανάμεσα στις κορυφές των βουνών Trishul στα Ιμαλάια, αποτελεί έναν μικρό παγετώνα που υψώνεται σχεδόν πέντε χιλιάδες μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Σε εκείνες τις δύσβατες πλαγιές, που σχεδόν όλο τον χρόνο καλύπτονται από χιόνι, η μόλις τριών μέτρων βάθους λίμνη Roopkund κρύβει στα παγωμένα νερά της μυστικά που μας ταξιδεύουν χιλιάδες χρόνια πριν, καθώς το ευρέως γνωστό της όνομα είναι “Λίμνη των Σκελετών”.
Ο πρώτος που ανακάλυψε το μακάβριο μυστικό της λίμνης ήταν ο Hari Kishan Madhwal, μόλις το 1942. Ενώ στην άλλη άκρη της Γης μαινόταν ο πόλεμος, εκείνο το καλοκαίρι ο Hari, ο δασοφύλακας του Εθνικού Πάρκου Nanda Devi της Ινδίας, σε μια του εξερεύνηση στα Ιμαλάια βρέθηκε σε μια μικρή κοιλάδα που κανείς δεν είχε πατήσει το πόδι του για αρκετές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, χρόνια. Στη μέση της απλωνόταν μια ρηχή λίμνη. Όταν ο Hari πλησίασε και κοίταξε μέσα στα κρύα νερά της αντίκρισε ένα θέαμα που θα άλλαζε τη ζωή του. Δεν υπήρχαν αλπικοί τρίτωνες ή άλλα αλλόκοτα ζώα που απαντώνται σε ακραία περιβάλλοντα. Μέσα της ήταν διάσπαρτα οστά. Πάρα πολλά οστά. Δεν ανήκαν σε μόνο έναν άνθρωπο, αλλά πολύ περισσότερους, ίσως εκατοντάδες. Κοιτώντας γύρω του, τώρα υπό άλλη οπτική γωνία, συνειδητοποίησε ότι τα οστά ήταν παντού, σκαλωμένα ανάμεσα στα βράχια, να ξεπροβάλλουν από το χιόνι, να στεγνώνουν στον ήλιο.
Από την ανακάλυψη εκείνη και έπειτα, το μόνο που είναι γνωστό για τις ψυχές που παγιδεύτηκαν κάτω από τον πάγο είναι οι θεωρίες των επιστημόνων, καθώς κανείς δεν έχει καταφέρει να λύσει το αίνιγμά της.
Δεδομένου του πολεμικού κλίματος της περιοχής, η πρώτη θεωρία που δημοσιεύτηκε ήταν αυτή μια ενδεχόμενης εισβολής. Τα οστά, που ήταν πάνω από διακόσια, ανήκαν θεωρητικά σε Ιάπωνες στρατιώτες που είχαν επιδιώξει να εισβάλλουν στην Ινδία περνώντας απαρατήρητοι από τα βουνά, αλλά δεν υπολόγισαν ορθά την άγρια δύναμη του βουνού με αποτέλεσμα να πεθάνουν από το κρύο και την κούραση. Μια γρήγορη ματιά όμως στα οστά ήταν αρκετή για να κάνει αυτή την υπόθεση να διαψευστεί. Σχεδόν σε κανένα από τα οστά δεν υπήρχε διατηρημένο κάποιο ίχνος σάρκας ή ενδύματος, κάτι που θα ήταν αναμενόμενο σε ένα μέρος που το χιόνι καλύπτει τη γη έντεκα μήνες το χρόνο. Τα οστά βρίσκονταν εκεί πέρα πολύ περισσότερο από μερικές δεκάδες χρόνια.
Μια άλλη θεωρία ήθελε τα οστά να ανήκουν στον στρατηγό Zorawar Singh του Κασμίρ. Ο στρατηγός επέστρεφε με τους άντρες του από μια μάχη στο Θιβέτ το 1841 αλλά δεν έφτασαν ποτέ στην πατρίδα τους. Τα τελευταία τους ίχνη χάθηκαν στις χιονισμένες πλαγιές των Ιμαλαίων. Υποτέθηκε λοιπόν πως όλοι αυτοί οι σκελετοί ήταν ο χαμένος στρατός που δεν κατάφερε να αντέξει σκληρές καιρικές συνθήκες.
Προτάθηκε ότι τα οστά μπορεί να ανήκαν στον βασιλιά της πόλης Kanauj, του Raja Jasdhaval, ο οποίος ταξίδευε στις δύσβατες πλαγιές του βουνού μαζί με την γυναίκα του, τους υπηρέτες τους και ομάδες χορευτών. Ο μύθος τους θέλει να οδεύουν προς έναν ναό της θεάς Nanda Devi, αλλά δεν τα κατάφεραν ποτέ. Μια χιονοθύελλα με χαλάζι τους ανέτρεψε τα σχέδια, μετατρέποντας τον παγετώνα στον υγρό τους τάφο.
Η πρόοδος της ανθρωπολογίας τα τελευταία χρόνια επέτρεψε στους ειδικούς να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους αναζητώντας στα οστά την ταυτότητα των νεκρών και τον λόγο που κατέληξαν εκεί. Μια ομάδα αποτελούμενη από ερευνητές του National Geographic, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και του Κέντρου Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας στην Hyderabad της Ινδίας, εξέτασαν τα οστά και κατάφεραν να απομονώσουν το γενετικό υλικό από έναν αριθμό τριάντα οκτώ ατόμων εκ των οκτακοσίων που υπολογίζεται ότι υπάρχουν. Το DNA κατάφερε να ρίξει κάποιο φως στο μυστήριο αλλά ταυτόχρονα και να περιπλέξει την κατάσταση ακόμη περισσότερο.
Τα οστά χρονολογήθηκαν και έπειτα από πλήρη ανάλυση του γενομικού τους DNA αποκαλύφθηκε ότι δεν ανήκαν σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά στην πραγματικότητα, σε δύο. Είκοσι τρία άτομα από τα τριάντα οκτώ, όπως ήταν σχετικά αναμενόμενο, ανήκαν σε ανθρώπους με καταγωγή από την Ινδία και είχαν πεθάνει μεταξύ του 7ου και 10ου αιώνα μ.Χ. Η μεγάλη έκπληξη όμως ήταν οι άλλοι δεκατρείς άνθρωποι, οι οποίοι πέθαναν διαφορετική χρονική στιγμή από την πρώτη ομάδα, μεταξύ 17ου και 20ου αιώνα μ.Χ. και είχαν καταγωγή Μεσογειακή. Οι επιστήμονες έκαναν ένα ακόμη βήμα παραπέρα, τοποθετώντας τους μυστηριώδεις εκείνους ανθρώπους στην Ελλάδα, και ειδικότερα στην Κρήτη! Από όσες έρευνες και αν πραγματοποίησαν, ήταν φανερό πως είχαν δύο ομάδες, τους Ινδούς, και τους Έλληνες.
Έχοντας πια στα χέρια τους τις καταγωγές των δύο πληθυσμών, προσπάθησαν να ενώσουν τις κουκίδες και να δημιουργήσουν ένα ιστορικό πλαίσιο που θα μπορούσε να εξηγήσει την παρουσία των δύο αυτών ομάδων στις αφιλόξενες πλαγιές των Ιμαλαίων.
Ένα παλιό παραδοσιακό τραγούδι της περιοχής θα μπορούσε να δώσει μια εξήγηση για την ύπαρξη της Ινδικής ομάδας στη λίμνη. Σύμφωνα με αυτό, μια οργισμένη θεά, η Nanda Devi στέλνει μια χαλαζόπτωση τόσο ισχυρή όσο δεν είχε αντικρίσει ποτέ ξανά άνθρωπος, για να τιμωρήσει τους θνητούς που είχαν κατακλύσει τα ιερά της εδάφη με ανίερες νεαρές χορεύτριες. Ίσως να μην ήταν η αδίστακτη θεά υπεύθυνη για την χαλαζόπτωση, αλλά κάποιο σπάνιο συμβάν που πέτυχε την ομάδα των ατόμων στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Μια ομάδα που ερεύνησε τα οστά το 2003 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατός τους ήταν αποτέλεσμα χαλαζόπτωσης, αποκλείοντας σενάρια κάποιας επιδημίας, καθώς δεν βρήκαν βακτήρια στα οστά, ή μάχης, αφού δεν υπήρχαν πουθενά όπλα ενώ, μαζί με τους νεκρούς υπήρχαν και γυναίκες με παιδιά και ηλικιωμένοι. Πιο πρόσφατες έρευνες κλίνουν στο συμπέρασμα πως ίσως το μέρος λειτουργούσε σαν κάποιου είδους απομονωμένο, παγωμένο νεκροταφείο.
Όσο για τους Κρητικούς; Οι επιστήμονες σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Έχουν ακούσει ίσως τη φράση «όποια πέτρα και αν σηκώσεις κάποιον Έλληνα θα ανταμώσεις,» αλλά σίγουρα αυτό δεν το περίμενε κανείς τους. Ο λόγος που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη ζεστή Κρήτη, να διασχίσουν το Αιγαίο, να περάσουν από ερήμους, κακοτράχαλα βουνά και αφιλόξενους τόπους για να καταλήξουν σε μια μακρινή πεδιάδα των Ιμαλαίων στα 5.000 μέτρα, έπειτα από μια σκληρή ανάβαση με ούτε το ένα δέκατο του εξοπλισμού απ’ όσου υπάρχει σήμερα, μάλλον θα είναι ένα μυστήριο που θα παραμείνει παγωμένο στη λίμνη Roopkund, μαζί με τα οστά τους.
Tags: Creepy , death , DNA , eDNA , Eerie , Hari Kishan Madhwal , Kanauj , mystery , Nanda Devi , National Geographic , Raja Jasdhaval , The Weird Side Daily , The Weird Side Daily άρθρα , Trishul , weird , weird article , weird articles , weird facts , Weird Άρθρα , Zorawar Singh , Αιγαίο , αίνιγμα , ανακάλυψη , ανθρωπολογία , άρθρα , άρθρο , άρθρο τρόμου , βακτήριο , βουνά , βουνό , γενετικό υλικό , Γη , δάση , δάσος , δύναμη , εισβολή , Ελλάδα , ένδυμα , επιδημία , επιστήμη , επιστήμονες , θάνατος , θέα , Θιβέτ , θνητοί , θνητός , Ιμαλάια , Ινδία , ιστορία , ίχνη , ίχνος , Κασμίρ , Κέντρο Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας , κοιλάδα , κόκαλα , κόκαλο , κόσμος , κούραση , Κρήτη , κριτική , κρύο , λίμνη Roopkund , Λίμνη των Σκελετών , μακάβριο , Μάχη , Μεσόγειος , μυστήρια , μυστικά , μυστικό , νεκροί , νεκρός , νεκροταφείο , οστά , οστό , παγετώνας , Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης , πατρίδα , πλαγιές , σάρκα , σκελετοί , σκελετός , στρατηγός , στρατός , τάφος , τρίτωνας , χαλαζόπτωση , χιόνι , χιόνια , χιονοθύελλα
Σχόλια και απόψεις.
Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.