Ο σωφρονισμός αποτελεί έναν θεσμό ο οποίος, στις σύγχρονες κοινωνίες του αποκαλούμενου “δυτικού κόσμου,” πέραν της τιμωρητικής του φύσης συμπεριλαμβάνει και την προσπάθεια επανένταξης του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο. Σε μια εποχή που θορυβώδεις φωνές, ακόμα και σε επίπεδο κυβερνήσεων, καλούν σε επαναφορά της θανατικής ποινής, η ανθρωπότητα οφείλει να προσεγγίζει τέτοια ζητήματα με νηφαλιότητα. Ο Stephen King κατάφερε να αναδείξει το ζήτημα της εσφαλμένης καταδίκης με συγκινητική μαεστρία στο Πράσινο Μίλι. Υπάρχουν, όμως, και οι περιπτώσεις που ενώ η καταδίκη υπήρξε πράγματι δίκαια, οι ένοχοι, όχι μόνο επανεντάχθηκαν στην κοινωνία, αλλά άφησαν και ένα σημαντικό αποτύπωμα σε αυτήν. Και κάποιες ιστορίες σε αυτή τη ζωή εξελίσσονται με ανατροπές και αποκαλύψεις, ακριβώς όπως ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα…
Η Anne Perry (1938-2023) υπήρξε μια πολυγραφότατη συγγραφέας, κυρίως αστυνομικών μυθιστορημάτων, με το Time να την συμπεριλαμβάνει στη λίστα του με τους 100 καλύτερους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας, ενώ το 2000 έλαβε το βραβείο Edgar, μια από τις πιο σημαντικές τιμές για τη λογοτεχνία μυστηρίου. Η Anne Perry δεν περιορίστηκε στην αστυνομική λογοτεχνία, αντίθετα εξέδωσε αρκετές Χριστουγεννιάτικες ιστορίες, ιστορικά μυθιστορήματα, ιστορίες ενηλικίωσης καθώς και δύο μυθιστορήματα φαντασίας εμφανώς επηρεασμένα από τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις (το 1968 εντάχθηκε στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών). Η Anne Perry απέκτησε φανατικούς αναγνώστες και ζούσε τη ζωή που ελπίζει να έχει την ευκαιρία να ζήσει σχεδόν κάθε άνθρωπος που καταπιάνεται με την τέχνη της συγγραφής. Παρόλα αυτά, μια ταινία που θα κυκλοφορούσε το 1994 θα καθιστούσε την Anne Perry κάτι περισσότερο από μια ακόμη συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας.
Προτού αφήσει ως παρακαταθήκη τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, την καλύτερη κινηματογραφική τριλογία όλων των εποχών μέχρι και σήμερα, ο Νεοζηλανδός Peter Jackson ξεκίνησε την καριέρα του με μια σειρά από ταινίες τρόμου, με ιδιαίτερη αγάπη για τα πρακτικά εφέ και το splatter που μπορούσε να παράξει με αυτά. Μετά, λοιπόν, από τα cult διαμάντια, Bad Taste, Meet the Feebles και Braindead, ο Peter Jackson επιχειρεί να σκηνοθετήσει μια διαφορετική ταινία που θα απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό. Μαζί με τη σύζυγο του Fran Walsh, συγγράφουν ένα σενάριο βασισμένο σε ένα έγκλημα που είχε σοκάρει την κατά τα άλλα φιλήσυχη Νέα Ζηλανδία στα μέσα της δεκαετίας του 50, και το οποίο καταγράφηκε εκτενώς ακόμα και από τον διεθνή τύπο της εποχής. Η ταινία Heavenly Creatures (Ουράνια Πλάσματα) δεν θα αποτελέσει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αλλά θα αποδειχτεί ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνο για την καριέρα των Jackson-Walsh που θα λάβουν υποψηφιότητα Όσκαρ για Καλύτερο Πρωτότυπου Σεναρίου αλλά και της πρωτοεμφανιζόμενης Kate Winslet, αλλά επειδή η ίδια η πλοκή της ταινίας θα οδηγήσει ορισμένους δαιμόνιους ρεπόρτερ σε μια απρόσμενη αποκάλυψη.
Το Heavenly Creatures ακολουθεί τη πραγματική ιστορία της σχέσης δύο έφηβων κοριτσιών, της Pauline Parker και της Juliet Hulme, που διήρκησε από το από τα τέλη της δεκαετίας του 40 έως και το 1954 στο Christchurch της Νέας Ζηλανδίας. Θεμελιώδης βάση για τη σχολική φιλία τους αποτέλεσε το ιατρικό ιστορικό των δύο κοριτσιών οι οποίες υπέφεραν από ασθένειες, η Parker από οστεομυελίτιδα και η Hulme από χολέρα, οι οποίες τις οδήγησαν να περάσουν σημαντικό τμήμα της νεαρής τους ηλικίας σε νοσοκομεία. Έγραφαν μαζί ιστορίες και δημιούργησαν τον δικό τους φανταστικό κόσμο, γεμάτο από διάσημους καλλιτέχνες της εποχής. Η εύπορη Hulme φιλοξενούσε συχνά στο σπίτι της οικογένειας την Parker, η οποία προερχόταν από την εργατική τάξη. Όταν η Parker δεν επισκεπτόταν το σπίτι των Hulmes στο Ilam, η Hulme αρρώσταινε. Η φιλία τους εξελίχθηκε σε κεντρικό άξονα της ζωής των δύο κοριτσιών: έφτασαν στο σημείο να ξεκινήσουν τη δική τους προσωπική θρησκεία η οποία, λόγω της φιλίας τους, σύμφωνα με τις ίδιες τις είχε οδηγήσει στον δικό τους παράδεισο, μια παράλληλη διάσταση ονομάτι Τέταρτος Κόσμος, στην οποία κατόρθωναν να μεταβαίνουν σε στιγμές πνευματικής φώτισης.
Σε μια εποχή που η ομοφυλοφιλία θεωρούταν νοητική ασθένεια, η στενή σχέση των δύο κοριτσιών θορύβησε τις οικογένειές τους. Παρόλα αυτά, η φιλία τους συνεχίστηκε. Το 1954, όμως, οι γονείς της Hulme χώρισαν και σύντομα, με πρόσχημα την εύθραστη υγεία της κόρης τους, αποφάσισαν να στείλουν την μικρή Juliet Hulme σε συγγενείς τους στη Νότια Αφρική. Οι δύο φίλες δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα χάσουν η μία την άλλη. Σκαρφίστηκαν ένα σχέδιο: η Pauline Parker θα ακολουθούσε την Hulme στη Νότια Αφρική από όπου θα επιχειρούσαν να φτάσουν εν τέλει στις ΗΠΑ με απώτερο στόχο να εργαστούν στον κινηματογράφο. Θεωρώντας ότι οι γονείς της Juliet Hulme θα είναι σύμφωνοι με το να την ακολουθήσει η Pauline, στο μυαλό τους υπήρχε μονάχα ένα εμπόδιο, το οποίο και αποφάσισαν να αφαιρέσουν με τον πλέον μη αναστρέψιμο τρόπο.
Το απόγευμα της 22ης Ιουνίου του 1954, οι Parker και η Hulme ήπιαν τσάι σε ένα τοπικό μαγαζί στο Victoria Park μαζί με τη μητέρα της Parker, την Honorah Parker. Κατά την επιστροφή τους μέσα από το πάρκο, το σχέδιο τους έλαβε σάρκα και οστά. Τα δύο κορίτσια χτύπησαν μέχρι θανάτου την μητέρα της Parker με ένα τούβλο. Έτρεξαν πίσω στο μαγαζί για να ενημερώσουν τους ιδιοκτήτες ότι η άτυχη γυναίκα έπεσε και χτύπησε το κεφάλι της. Σύντομα, όμως, τα ευρήματα και η ασυνέπεια των καταθέσεών τους παρουσίασαν μια διαφορετική ιστορία, και όταν η αστυνομία ανακάλυψε το αναλυτικό ημερολόγιο της Pauline Parker, η αλήθεια δεν μπορούσε να κρυφτεί. Η δίκη καταγράφηκε εκτενώς από τον τύπο της εποχής, με τις αναφορές και υπόνοιες γύρω από την πιθανή λεσβιακή σχέση των κοριτσιών να εξάπτουν το κοινό αίσθημα, αλλά να διαψεύδονται από τις ίδιες τόσο τότε όσο και μετέπειτα. Ούσες πολύ νεαρές για να λάβουν τη θανατική ποινή, φυλακίστηκαν για πέντε χρόνια η καθεμία, και επανεντάχθηκαν στην κοινωνία με καινούργια ονόματα και ταυτότητες, δίχως να ξανασυναντηθούν ποτέ.
Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για την υπόθεση αναζωπυρώθηκε. Οι δημοσιογράφοι κατάφεραν να ψάξουν αρκετά ώστε να αποκαλύψουν ότι η Juliet Hulme, την οποία υποδύθηκε η Kate Winslet, ήταν στην πραγματικότητα η συγγραφέας Anne Perry. Η τραγική ειρωνεία της δολοφόνου που εξελίχθηκε σε συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων μπορούσε να απειλήσει την καριέρα της Anne Perry. Παρά τους φόβους της, οι φίλοι της δεν την εγκατέλειψαν, και η καριέρα της συνεχίστηκε. Σύμφωνα με μια μαρτυρία της συγγραφέως Marcia Talley, η Anne Perry “δεν θυμόταν την δολοφονία της μητέρας της φίλης της, αλλά ήξερε ότι την είχε διαπράξει.”
Η ιστορία της Anne Perry μπορεί να μην αποτελεί ένα αδιάσειστο επιχείρημα ενάντια στη θανατική ποινή για σοβαρά εγκλήματα, ενδεχομένως όμως να αναδεικνύει την παραδοξότητα και το μυστήριο της ανθρώπινης φύσης. Οι εκατομμύρια αναγνώστες και όσοι ζητούσαν υπογραφές για τα βιβλία της Anne Perry, άραγε την συγχώρεσαν όταν αποκαλύφθηκε αυτό το σοκαριστικό έγκλημα που διέπραξε σε τόσο νεαρή ηλικία, ή μετάνιωσαν για την υποστήριξή τους και ευχήθηκαν να ήταν διαφορετική η νομοθεσία της Νέας Ζηλανδίας του 1954, ώστε να μπορούσε να είχε λάβει τη θανατική ποινή η δεκαπεντάχρονη Juliet Hulme και οι φιλήσυχες κοινωνίες των απανταχού αθώων ηθικολόγων να κοιμούνται πιο ήσυχες; Ίσως, τελικά, η συγχώρεση να είναι η πιο επίπονη ανθρώπινη πράξη.
Tags: Anne Perry , Anne Perry δολοφονία , Bad Taste , Braindead , crime , crime novel , Fran Walsh , Heavenly Creatures , Hulme Parker , Hulme Parker murder , Hulme Parker δολοφονία , Juliet Hulme , Kate Winslet , Lord of the Rings , Marcia Talley , Meet the Feebles , murder , murder case , murder cases , Pauline Parker , Peter Jackson , Stephen King , The Green Mile , The Weird Side Daily , The Weird Side Daily άρθρα , weird , weird article , weird articles , Weird Movies , weird side , Weird Άρθρα , weird άρθρο , αληθινές ιστορίες , αληθινή ιστορία δολοφόνου , άρθρα μυστηρίου , αστυνομικά μυθιστορήματα , αστυνομική λογοτεχνία , αστυνομικό μυθιστόρημα , δολοφονία , Δολοφόνοι , δολοφόνος συγγραφέας , μυστηριώδης υπόθεση , Νέα Ζηλανδία , ξένες ταινίες , Όσκαρ , Πίτερ Τζάκσον , Στέφεν Κινγκ , Στίβεν Κινγκ , Συγγραφέας , ταινία μυστηρίου , Ταινίες , Το Πράσινο Μίλι
Σχόλια και απόψεις.
Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.