Τα τελευταία 15 περίπου χρόνια χρησιμοποιούνται συνεχώς οι όροι arthouse horror / art horror / elevated horror για να περιγράψουν ταινίες τρόμου που χτίζονται σε μία διαφορετική νόρμα από αυτές που έχουμε συνηθίσει. Πρόκειται για ταινίες τρόμου που σπανίως χρησιμοποιούν τα κλισέ του είδους.
Σε ό,τι αφορά τις υποθέσεις, τα στοιχεία που αποτελούσαν (και αποτελούν) τη ραχοκοκαλιά των ταινιών του είδους είτε εκλείπουν είτε αποτελούν μονάχα ένα μέρος της αφήγησης. Μία υπερφυσική οντότητα, για παράδειγμα, η οποία στοιχειώνει τους πρωταγωνιστές χρησιμοποιείται συχνά ως αλληγορία για κάτι πιο σύνθετο, που είτε αφορά το βαθύτερο εσωτερικό κόσμο του ατόμου είτε αφορά μία παγιωμένη αντίληψη, δομή, νόρμα ή πρότυπο στην κοινωνία. Ζητήματα όπως η ψυχική υγεία, οι εξαρτήσεις, η κλιματική κρίση, ο ρατσισμός, οι οικονομικές ανισότητες αποτελούν τη βάση για πολλές από τις ιστορίες που προβάλλονται.
Στην ουσία πρόκειται για ένα μείγμα ταινιών τρόμου με άλλα είδη με στόχο, πέρα από το να εγκλωβίσει το θεατή σε μία αλλόκοτη, σκοτεινή και ενίοτε τρομακτική ιστορία, να προκαλέσει προβληματισμούς για ζητήματα πολύ πιο συνηθισμένα και καθημερινά, κάτι που όντως συχνά έλειπε από ένα μέρος των ταινιών του είδους.
Ορισμένες από αυτές είναι πραγματικά ποιοτικές ταινίες οι οποίες ήρθαν να δώσουν νέες πρωτότυπες ιδέες ή να «φρεσκάρουν» τις κλασικές συνταγές τρόμου. Επιπροσθέτως, «ανοίγουν» το είδος του τρόμου σε κοινό που δύσκολα θα καθόταν να παρακολουθήσει τέτοια φιλμ. Υπό αυτή την έννοια, έχουν βοηθήσει σε σημαντικό βαθμό στην τεράστια άνοδο του horror τα τελευταία χρόνια.
Μερικοί μόνο από τους τίτλους που ξεχωρίζουν είναι: Hereditary, The Babadook, The Lighthouse, Bring Her Back, The Witch.
Από την άλλη πλευρά, πολλοί προβληματίζονται από τη διάκριση που κάνουν ορισμένοι ανάμεσα στις ταινίες elevated horror και στις υπόλοιπες ταινίες τρόμου. Καταρχάς, ο όρος «elevated horror» πράγματι εμπεριέχει ένα στοιχείο ελιτισμού. Δεν είναι, λοιπόν, παράλογο να υποστηρίζεται πως οι υπόλοιπες ταινίες του είδους κατά κάποιο τρόπο υποβαθμίζονται.
Είναι όντως σαν κάποιοι να λένε πως ο horror κινηματογράφος θεωρείται ένα είδος «ποιοτικά κατώτερου» κινηματογράφου, ο οποίος δεν έχει θέση σε φεστιβάλ, βραβεύσεις, εκθέσεις κτλ. Εκτός και αν αναβαθμιστεί με «ποιοτικά» χαρακτηριστικά στη θεματολογία και στη σκηνοθεσία. Και πράγματι υπάρχουν πολλοί που έχουν αυτή την άποψη. Όπως την ίδια άποψη έχουν και για τη λογοτεχνία τρόμου.
Βέβαια, αυτή η αντίληψη είναι εξόχως προβληματική. Το είδος του τρόμου έχει να επιδείξει αδιαπραγμάτευτα σημαντικές ταινίες-σταθμούς στην ιστορία του κινηματογράφου, σκηνοθέτες που συνέβαλαν στη γιγάντωση της 7ης τέχνης και σπουδαίους ηθοποιούς. Φιλμ όπως η Λάμψη, το Ψυχώ, η Σιωπή των Αμνών είναι ανάμεσα στις σπουδαιότερες ταινίες του σινεμά.
Και οι ταινίες όμως που ποτέ δεν έγιναν δεκτές από κριτικούς και ευρύ κοινό ως «ποιοτικός κινηματογράφος» αποτέλεσαν σταθμούς στη διαμόρφωση της pop culture και έχουν ξεχωριστή θέση στην ιστορία του horror. Σειρές ταινιών όπως τα Nightmare on Elm Street, Friday the 13th, Scream παραμένουν διαχρονικά, στοιχείο που φανερώνει πως κάτι έκαναν πολύ καλά.
Εν κατακλείδι, το είδος του arthouse horror, είναι πράγματι αισθητικά και οπτικά εξαιρετικό και όντως η πλειοψηφία των ταινιών που εντάσσονται σε αυτό έχουν πολυεπίπεδες αναγνώσεις και αγγίζουν πιο περίπλοκα ζητήματα. Επίσης, είναι αδιαπραγμάτευτο το γεγονός ότι συνέβαλε στην αναβίωση και επέκταση του είδους.
Ωστόσο, οι ταινίες αυτές παραμένουν ένα υποείδος του horror. Ούτε κάτι άλλο, ούτε ανώτερο από αυτό. Και όλοι όσοι απολαμβάνουμε ταινίες τρόμου, απολαμβάνουμε και αυτές που μας κάνουν να προβληματιστούμε και αυτές που μας κάνουν απλώς να περάσουμε καλά. Κάθε ταινία έχει τη δική της αξία και επιτελεί το δικό της σκοπό.
Tags: art horror , Arthouse Horror , Cinema , elevated horror , Film , horror , horror movies , Movies , weird άρθρο , άρθρο , άρθρο ταινίες τρόμου , άρθρο τρόμου , ξένες ταινίες , σινεμά , Ταινίες , τρόμος
Σχόλια και απόψεις.
Η γνώμη σας είναι πάντα καλοδεχούμενη.